รียมของกำนัลจากภาคใต้เพื่อมอบให้หลู่หยาน แต่เดิมเขาคิดว่าซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองหาวิธีที่จะแก้ไขปัญหาเพื่อให้เป็นสิ่งที่ดี ทันใดนั้นเขาก็นิ่งงันไปมันเป็นภรรยาของเขาผู้ซึ่งชักชวนให้เขากล่าวแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณองค์ชายเก้าและองค์หญิงจี่อันที่นำของมามอบให้เพคะ” จากนั้นนางก็หันหลังกลับ และดึงหลู่หยานไปข้างหน้าโดยกล่าวว่า “นี่คือผู้ที่ได้รับอนุญาตให้หมั้นกับองค์ชายแปดขอบคุณองค์ชายเก้าและองค์หญิงจี่อัน นางชื่อหลู่หยาน รีบคำนับขอบคุณเร็ว ! ”หลู่หยานรีบโค้งคำนับต่อซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองในขณะที่กำลังคำนับนางก็จ้องมองไปที่ทั้งสองหีบโดยไม่รู้ตัว หีบยังไม่เปิด แต่นางเห็นว่าบ่าวรับใช้ที่แบกหีบนั้นใช้กำลังค่อนข้างน้อยเมื่อคิดเกี่ยวกับมันมีของหนัก ๆ อยู่ภายใน และนางก็อดไม่ได้ที่จะ
ยิ้ม อารมณ์ของนางดีขึ้นอีกครั้ง “หยานเอ๋อขอบพระทัยองค์ชายที่นำสิ่งเหล่านี้กลับมาจากทางไกล หยานเอ๋อจะจดจำพระเมตตานี้ไว้ในใจอย่างแน่นอนเพคะ”ซวนเทียนหมิงโบกมือของเขา“มันเพิ่งจะเกิดขึ้นระหว่างทางมันไม่อาจถือได้ว่าเป็นความเมตตา คุณหนูหลู่อย่าพูดเช่นนี้ ไปดูของเร็ว” หลังจากพูดอย่างนี้เขาดึงเฟิงหยูเองไปที่ด้านข้าง และกล่าวกับหลู่ซ่ง “ข้าส่งมอบสิ่งของแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนความเห็นของเสนาบดีหลู่ในราชสำนักเกี่ยวกับเรื่องสถานการณ์ในภาคใต้เป็นเรื่องจริง ข้าต้องการขอคำแนะนำบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ในภายหลัง”เมื่อคำพูดเหล
