งนางก็ย้ายจากหัวข้อนั้นโดยอัตโนมัติ และบอกกับเฟิงหยูเอง “มัน
เรียกว่าเซียงจิน องค์ชายเก้าเคยกล่าวไว้ว่ามีคนแม้วจำนวนมากในเซียงจินที่อาศัยอยู่ในภูเขาลึก พวกเขารู้คาถาแปลกประหลาดและอย่าทำให้พวกเขาขุ่นเคืองแม้แต่เล็กน้อย ที่คุณหนูถูกส่งไปยังภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ เซียงจินอยู่ไม่ไกลเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองตื่นตกใจและเพิ่งรู้ว่าถิ่นฐานของชาวแม้วนั้นอยู่ไม่ไกลนักแต่ในความทรงจำของนางเจ้าของร่างเดิมไม่พบคนแม้วหมู่บ้านนั้นยังคงเป็นของชาวฮั่น นางส่ายหัว “ข้ายังไม่ชัดเจนเพราะตอนนั้นข้ายังเด็ก ข้าไม่เข้าใจอะไรเลย แต่สถานที่ที่ข้าอาศัยอยู่ในนั้นยังคงมีคนฮั่นอยู่ ทุกคนพูดภาษาฮั่น หากมีคนแม้ว พวกเขาจะพูดภาษาแม้ว” ขณะที่นางพูด นางยืดหลังนางและบอกกับวังซวนว่า “ไม่ต้องหาแล้ว คงไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษที่เหลืออยู่ที่นี่ โดยไม่คำนึงว่าท่านผู้หญิงหลี่รู้จักคาถาหรือไม่ การที่นางได้มาปรากฏตัวที่นี่ในวันนี้เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การเอาใจใส่ เราไม่สามารถลดระดับความปลอดภัยของเราได้”“คุณหนูไม่สามารถรักษาคนที่ถูกคาถาได้”วังซวนไม่เข้าใจคาถาได้เป็นอย่างดี แต่เมื่อความคิดถูกนำขึ้นมาทุกคนจะรู้สึกกลัวมาก “มักกล่าวกันว่าคาถาเป็นพิษ ดังนั้นมันจึงเป็นพิษหรือไม่ ?ถ้าเป็นพิษก็ควรรักษาได้เจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองส่ายหัวของนาง“คาถาไม่ใช่พิษ มันเป็นวิธีการที่ใช้ความกดดันที่มนุษย์สร้างขึ้น คาถาไม่ได้ถูกใช้เพื่อทำร้ายผู้คนเท่านั้น นอกจากนี้
