ยังสามารถช่วยชีวิตผู้คน บางคนที่ได้รับการ
กำหนดเป้าหมายโดยคาถานั้นไม่สามารถมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่บุคคลที่ใช้คาถานั้นยินดีที่จะลบคาถา มันก็สามารถรักษาได้ แต่…มันน่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถรักษามันได้เพราะคาถาไม่ใช่โรคแม้ว่าข้าจะมีความสามารถทางการแพทย์ที่เกินกว่าสิ่งที่มีอยู่ในโลกนี้ ข้าก็ไม่ได้มีการป้องกันใด ๆ กับคาถา” ขณะที่นางพูด นางโบกมือแล้วบอกกับวังซวนว่า “แต่ไม่จำเป็นต้องกังวล อย่างที่ข้าเห็นแม้ว่าท่านผู้หญิงหลี่จะรู้คาถาเล็กน้อยคงเป็นเพียงคาถาพื้นฐานและไม่ทำให้เกิดสถานการณ์ใด ๆ แม้ว่านางจะทำร้ายผู้คน พวกเขาก็จะเจ็บป่วยเล็กน้อย หรือนางอาจยุ่งรอบสองสามวัน”ขณะที่ทั้งสองพูดกันพวกเขามาถึงหน้าทางเข้าของตำหนักศศิเหมันต์ผู้คนที่อยู่ภายในได้รับรายงานบอกว่าเฟิงหยูเองมุ่งหน้าไปในทิศทางนั้น เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ประตูก็เปิดออก และนางกำนัลชะเง้อคอยาวคอยต้อนรับพวกเขา นางคารวะเฟิงหยูเองแล้วพาพวกนางไปที่ห้องนอนของพราชายาหยุนพราชายาหยุนนอนอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้านและนางกำนัลกำลังนวดขาให้นาง ดูเหมือนว่านางกำลังมีชีวิตที่น่าพอใจมากเมื่อเห็นเฟิงหยูเองมา นางก็รีบให้นางกำนัลออกไป แล้วโบกมือให้เฟิงหยูเอง “อาเองมาที่นี่เร็ว”เฟิงหยูเองเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มและคารวะพราชายาหยุนจากนั้นนางสังเกตดูสีหน้าของพราชายาหยุนสักพักหนึ่ง ก่อน
พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “สีหน้าเสด็จแม่นั้นดีมาก ลูกสะใภ้สบายใจแล้วเพค
