ะ”“วันเวลาของข้าหมดไปทั้งการนั่งหรือขดตัวเมื่อข้าอ้าปากก็จะกิน ข้าจะไม่สบายได้อย่างไร สำหรับเจ้าทำไมถึงดูผอมลง ? ”พราชายาหยุนโอบกอดแขนของเฟิงหยูเองอย่างไม่มีความสุข และกล่าวด้วยนํ้าเสียงที่ไม่มีความสุข “อาเองผอมมากเกินไป เจ้าต้องกินอาหารดี ๆ เจ้าไม่สามารถผอมไปตลอดได้ ข้าจะบอกเจ้าว่าไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่ชอบผู้หญิงขี้โรค ถึงแม้ว่าผู้หญิงแบบนั้นจะต้องการการเอาใจใส่เล็กน้อย แต่สภาพที่ดูหดหู่สามารถมองได้เพียงไม่กี่วัน เพื่อให้สามารถมัดใจผู้ชายได้อยู่หมัด เจ้าจะต้องมีชีวิตชีวาและมีสุขภาพดี อย่างนี้เจ้าสามารถจัดการกับภรรยาหลายคนในบ้านได้” เมื่อนางพูดถึงเรื่องนี้ นางก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างและเริ่มหัวเราะคิกคักโบกมือของนาง “ข้าลืมไป หมิงเอ๋อจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงหลายคน เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่เจ้าต้องดูแลร่างกายของเจ้า เจ้าเป็นหมอ แต่เจ้าไม่สามารถเป็นห่วงเกี่ยวกับสุขภาพของผู้อื่นมากเกินไปในขณะที่ไม่ดูแลตัวเอง”เฟิงหยูเองยิ้มและนั่งข้างๆ นางจับมือของพราชายาหยุนเบา ๆและกล่าวว่า “คำพูดของเสด็จแม่ ลูกสะใภ้จะจำไว้เพคะ ในอนาคตข้าจะกินให้มาก ๆ ข้ารับประกันได้ว่าจะอ้วนขึ้นแน่นอนในครั้งต่อไปที่เราพบกันเพคะ”
พราชายาหยุนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“เด็กดี” ขณะที่นางกล่าว นางเอื้อมมือไปลูบหัวของเฟิงหยูเองเบา ๆ ขณะที่นางทำสิ่งนี้นางแสร้งทำเป็นถามด้วยความไม่สนใจ “ความวุ่นวายที่ห้องโถงสวรรค์เป็นอ
