ย่างไรบ้าง ? สะโพกของตาแก่หักหรือไม่ ? ถ้ามันหักจริง ๆ อย่ารักษาเลย สมควรแล้ว ! ”ไม่มีอะไรที่เฟิงหยูเองทำได้นางกังวลอย่างชัดเจน แต่คำที่พระชายาหยุนกล่าวนั้นค่อนข้างไม่เป็นที่พอใจ แม้ว่าคำเหล่านี้จะไม่เป็นที่พอใจ แต่เป็นคำพูดที่พราชายาหยุนคิดมาหลายครั้งแล้วดังนั้นนางจึงบอกกับพราชายาหยุน “สะโพกของเสด็จพ่อไม่ได้เป็นอะไรมากเพคะ อาเองทำการฝังเข็มให้แล้ว และให้พลาสเตอร์ยาไว้แปะ หลังจากพักไม่กี่วันเสด็จพ่อก็จะดีขึ้น เสด็จแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ”“ไม่ต้องเป็นห่วงหรือ? ฮึ ! ข้าไม่ได้เป็นห่วงเลย ! ” พราชายาหยุนปากแข็ง “ตาแก่มีฮองเฮาและบรรดาพระสนม มีผู้คนมากมายเข้าแถวเป็นห่วงเรื่องเขา ข้าไม่ต้องเป็นห่วงที่จะเข้าร่วมในฝูงชนที่มีชีวิตชีวานั้น” หลังจากพูดอย่างนี้นางเริ่มทำมือขยุกขยิก ปลอกนิ้วถูกบิดไปมาและอัญมณีเกือบหลุดออกมาเฟิงหยูเองถอนหายใจอย่างแผ่วเบาและกล่าวว่า“ชัดเจนว่าท่านเป็นห่วงมาก ทำไมท่านถึงไม่คืนดีกัน ? เสด็จพ่อรอคอยมานานกว่า 20 ปี และไม่เคยแตะต้องผู้หญิงอีกคน เสด็จแม่…สามารถ
ให้อภัยเสด็จพ่อได้หรือไม่เพคะ นอกจากนี้เสด็จพ่อมีผู้หญิงเหล่านั้นก่อนที่จะได้พบกับเสด็จแม่เพคะ ! ”พราชายาหยุนมองดูนางและยิ้มอีกครั้งผู้หญิงในวัยเช่นนี้ยังดูไร้เดียงสาได้เมื่อยิ้ม ยังหลายปีที่ผ่านมานางอ่อนโยนและพวกมันก็ไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้กับนาง ในรอยยิ้มนี้ เฟิงหยูเองเกือบจะได้สัมผัสกับสิ่งที่ฮ่องเต้ได้เห็นเมื
