ีมากมาย
ที่สุด ในเรื่องที่เกี่ยวกับซางคัง เฟิงหยูเองและเหยาเซียนก็ไม่ตระหนี่และสอนให้เขามีความรู้อย่างมาก วังหลินกล่าวขึ้นมาโดยให้ซางคังเป็นคนคัดเลือก และเฟิงหยูเองไม่คัดค้านมาก นางจึงพยักหน้าและเรียกซางคังมาซางคังอยู่ในร้านห้องโถงสมุนไพรและเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเข้ามา เขาก็นำคนมาด้วย คนผู้นี้ดูเหมือนจะอายุประมาณ 25 หรือ 26 ปี และดูเหมือนจะเป็นคนเด็ดเดี่ยวมาก ถือชุดยาเขาตามหลังซางคังด้วยสีหน้าเชื่อฟัง ความประทับใจที่เขาให้นั้นดีมากซางคังเห็นเฟิงหยูเองและสายตาก็ไม่ต่างไปจากว่าเขาได้เห็นมารดาของเขาเขาคุกเข่าลงบนพื้นและส่งเสียงร้องเรียกนางว่าอาจารย์ซํ้า ๆ โดยไม่พูดอะไรเลย สิ่งที่ขาดหายไปคือการร้องไห้คนที่อยู่ข้างหลังเขารู้สึกตกใจและเขินอายเล็กน้อย แต่เขาก็รู้ว่าเฟิงหยูเองเป็นใคร เขาจึงคำนับอย่างเชื่อฟังเฟิงหยูเองพยักหน้าให้เขาแล้วช่วยประคองซางคังลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง ในที่สุดนางก็สามารถทำให้อารมณ์ของซางคังสงบลงได้ นางกลับมาที่เมืองหลวงเป็นเวลาครึ่งปี ซางคังออกจากเมืองหลวงไปพร้อมกับวังหลินและพวกเขาเพิ่งจะกลับมาเมื่อสองเดือนก่อน เมื่อพูดไป เขาไม่ได้พบเฟิงหยูเองมานานแล้ว ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นานก่อนที่เฟิงหยูเองจะพูดถึงแผนการของนางอีกครั้ง นาง
บอกเขาว่า “ข้าต้องการคนที่มีทักษะในการแพทย์และเป็นคนดีมาก เพื่อส่งเข้ากลุ่มหมอหลวง”ซางคังคิดอยู่เล็กน้อยแล้วผลักคนที่อยู่ข้างหลังเขาไปข
