วังหลินตื่นตกใจ“เจ้านายกังวลกับเขาหรือขอรับ ลูกศิษย์ของซางคังน่าจะดีไม่ใช่หรือ ? ข้าก็มีปฏิสัมพันธ์กับซุนชิไม่น้อย โดยปกติเขาดูเป็นคนดี เขาเชื่อฟังมากและเต็มใจทำงาน ทักษะของเขาดีจริง ๆ ขอรับ”เฟิงหยูเองยิ้มอย่างขมขื่น“เมื่อมองผู้คน เจ้าไม่สามารถมองเพียงผิวเผิน ข้าเชื่อซางคัง แต่ซางคังมีปัญหา เขาคลั่งไคล้ยาสำหรับเขา ทุกคนที่มีความสามารถทางการแพทย์ที่ดีเป็นคนดีหรืออาจกล่าวได้ว่าเมื่อเขาดูคน เขาจะดูเฉพาะความสามารถทางการแพทย์ของพวกเขาเท่านั้น ในเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งอื่น ๆ ตราบใดที่มันไม่ใช่ความชั่วร้ายที่รุนแรง เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับมันและไม่สามารถสังเกตเห็นได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าถามเจ้า เราต้องไม่โง่กับคนที่ถูกส่งเข้าไปในพระราชวัง เจ้ารู้หรือไม่ว่าซุนชิและซางคังรู้จักกันอย่างไร เขาลงเอยในฐานะลูกศิษย์ของซางคังอย่างไร ? ”วังหลินชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ดังนั้นเขาจึงบอกกับเฟิงหยูเองว่า “ซุนชิเคยเป็นหมอ เขาเดินทางมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือความสามารถทางการแพทย์ของเขามีชื่อเสียงมาก ครั้งหนึ่งที่
ซางคังเห็นเขาดูแลคนเร่ร่อนบนถนนและสนใจในความสามารถด้านการแพทย์ของเขา เขาถามซุนชิว่าเขาอยากมาห้องโถงสมุนไพรกับาเขาหรือไม่ ตอนแรกซุนชิไม่อยากมา เขาแค่อยากจะเป็นหมอเร่ร่อนรักษาผู้ป่วยขณะที่เขาเดินทาง เขาไม่ต้องการที่จะปักหลักในที่เดียวโดยเฉพาะในสถานที่เช่นเมืองหลวง เขาไม่ชอบมัน แต่ซางคังก็ลากเขามาที่ร้า
