ฝ่ามือของนางอีกต่อไป แต่กลับจิกลงในฝ่ามือของซวนเทียนฮั่ว ในทันใดผิวหนังบนฝ่ามือก็ปริแตกและเลือดก็เริ่มไหล อย่างไรก็ตามซวนเทียนฮั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอกการทำร้ายเขาจะดีกว่าการทำร้ายตัวเองมืออีกข้างของเขาลูบไปที่หัวของเฟิงหยูเอง “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่สามารถปล่อยวางมันไปได้แต่ด้วยสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นอยู่ ไม่ว่าเจ้าจะปล่อยมันไปไม่ได้ มันก็ไร้จุดหมาย ความสัมพันธ์นั้นเหมือนเชือกและต้องการคนสองคนถือมันไว้ เจ้าถือเชือกไว้ทางด้านนี้ถูกต้องแต่อีกด้านหนึ่งปล่อยเชือกไปแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะทำงานหนักแค่ไหน เจ้าก็จะจบลงด้วยปลายอีกด้านของเชือก อาเอง ข้าคิดว่าสิ่งเหล่านี้อาจจะหนักไป แต่นี่คือความจริง เจ้าต้องมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับนาง ไม่เช่นนั้นถ้ามันยังคงเกิดขึ้นซํ้าแล้วซํ้าอีก ไม่ว่าคน ๆ นั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหนในที่สุดพวกเขาก็จะล้มลง”
เฟิงหยูเองไม่ได้ส่งเสียงนางได้ยินสิ่งที่ซวนเทียนฮั่วพูด แต่นางไม่สามารถพาตัวเองกลับมาได้สักพัก แต่นิ้วที่กำลังจิกเข้าไปในฝ่ามือของเขาก็ถูกดึงกลับ นางชอบทำเล็บของนางให้นานขึ้นหลังจากเล็บของนางถูกดึงออกมา ซวนเทียนฮั่วขยับได้ไม่นานและเฟิงหยูเองสังเกตเห็น จากนั้นนางก็ก้มหน้าลงแล้วสังเกตว่ามันไม่ใช่แค่ฝ่ามือของนางที่ได้รับบาดเจ็บ ซวนเทียนฮั่วก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน“พี่เจ็ด”นางขมวดคิ้วและได้สติของนางขึ้นมา นางอยากจะเอายาออกมาเพื่อรักษาบาดแผลของเขา อย่างไรก็ตามนางถูกหยุดโดยซวนเทียน
