ฮั่วที่ส่ายหัวเล็กน้อย เขากล่าวว่า “มันไม่ใช่ปัญหา”บานซูออกจากห้องไปยืนเฝ้าเขาจึงจับมือของเฟิงหยูเองและเดินไปที่เตียงที่เหยาซื่อนอน เมื่อพวกเขามาถึง เขานั่งลงบนเตียงและเผชิญหน้ากับสายตาที่สับสน จากนั้นเขาจึงกล่าวกับนางว่า“เอื้อมมือออกมาและสัมผัสมัน นี่คือเตียงที่มารดาของเจ้านอน ไม่ว่าจะมีความร้อนออกมาหรือไม่ ก็ยังคงเป็นสถานที่ที่นางเคยพักและมีกลิ่นของนาง”เฟิงหยูเองไม่เข้าใจว่าทำไมแต่นางก็ยังเชื่อฟังและเอื้อมมือออกไป ในขณะที่นางทำสิ่งนี้ ความทรงจำที่เต็มในจิตใจของนางแต่สิ่งที่แปลกประหลาดก็คือความทรงจำเหล่านี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหยาซื่อ และพวกเขาก็ไม่ได้มีความทรงจำที่หลงเหลืออยู่จาก
เจ้าของร่างเดิม แต่พวกมันมาจากชีวิตก่อนหน้าของนาง พวกมันมาจากเฟิงหยูเองแห่งศตวรรษที่ 21 จากตอนที่นางยังเด็ก ในเวลานั้นมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ นางสวมชุดยาวและมีผมยาวที่ละลงมาที่ไหล่ของนาง นางเป็นคนอ่อนโยนและยิ้มแย้มแจ่มใส และจะต้องเช็ดใบหน้าเล็ก ๆ ของนางด้วยมือของนาง ขณะที่พูดกับบุตรสาว แม้ว่ามารดาของนางจะตั้งท้องน้องชายของนาง นางก็ยังบอกเฟิงหยูเองว่าเมื่อนางมีน้องชายอีกคน มารดาของนางก็ยังรักนาง พวกเขาทั้งสองจะเป็นที่รักของมารดาเฟิงหยูเองเข้าใจในทันใดในความเป็นจริง นางไม่ได้มีความรู้สึกมากมายให้กับเหยาซื่อเอง ความรู้สึกทั้งหมดของนางเกิดจากมารดาของนางจากชีวิตก่อนหน้านี้ของนาง เนื่องจากใบหน้าของเหยาซื่อทำใ
