ห้นางนึกถึงมารดาของนางในชีวิตก่อนหน้านี้โดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่ว่านางต้องการเพียงแค่ปฏิบัติต่อเหยาซื่อในฐานะมารดาของเจ้าของร่างเดิม ในท้ายที่สุดการไม่สามารถแยกแยะสิ่งนี้ได้คือความล้มเหลวของนางเอง ใบหน้างั้นหรือ แม้แต่เหยาซื่อก็ตระหนักว่านางไม่สามารถมองหน้าเมื่อมองดูคนอื่นได้เหยาซื่อมองเข้าไปในจิตวิญญาณของนางและพบว่าภายในร่างนี้ไม่ใช่เฟิงหยูเองคนเดิม หลังจากเวลานี้ย้อนกลับไป นางก็ไม่รู้สึกลังเลหรือติดอยู่กับสิ่งนี้อีกต่อไป แต่นางไม่สามารถออกไปได้ตอนนี้นางเริ่มได้สติขึ้นมาแล้วและตระหนักว่านางไม่ติดค้างอะไรกับเหยาซื่ออีกแล้ว นางไม่สามารถทิ้งสิ่งที่อยู่บนพื้นผิวเพื่อมองดูแกนกลางได้ ในท้ายที่สุดมันเป็นของนางที่โง่เขลาในเรื่องนี้
“พี่เจ็ด”ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น “ขอบคุณเจ้าค่ะ”อันที่จริงซวนเทียนฮั่วไม่เข้าใจในสิ่งที่นางขอบคุณเขาเขาบอกกับนางว่า “เจ้ายังมีโอกาสนั่งบนเตียงมารดาของเจ้าและรู้สึกว่านางนอนหลับไปแล้ว แต่ข้าไม่มีโอกาสนั้น เมื่อเทียบกับข้า เจ้าโชคดีมาก เป็นเพียงที่เจ้าต้องจำไว้ว่าในโลกนี้ทุกคนจะมีชะตากรรมของตัวเอง แต่ละคนพบกันและใกล้ชิดกันนานแค่ไหนกว่าที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าชะตากรรมนั้นจะลึกซึ้งหรือตื้นเขินก็เป็นตัวกำหนดว่าเจ้าจะเดินด้วยกันได้ไกลแค่ไหน เหล่านี้คือทุกสิ่งที่ถูกกำหนดโดยสวรรค์ พวกมันไม่ใช่สิ่งที่สามารถร้องขอได้วาสนาระหว่างเสด็จแม่และข้าก็ตื้นเขินจนข้าจำไม่ได้อ
