ีกแล้วว่านางเป็นอย่างไร ในขณะที่วาสนาของเจ้ากับฮูหยินเหยาก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าสองคนอยู่ด้วยกันได้จนถึงทุกวันนี้ มันเป็นความงดงามอันยิ่งใหญ่ที่สวรรค์ประทานให้ ฟังที่ข้าพูดและลองไตร่ตรองดู เจ้าอาจจะรู้สึกเสียใจแต่ไม่รู้สึกเจ็บ ยิ่งไปกว่านั้นอย่าเพิ่งไม่พอใจ มีเหตุผลเล็กน้อยที่จะมองย้อนกลับไปเพราะการมองไปข้างหน้าเป็นวิธีเดียวที่จะเห็นเส้นทางที่เจ้าต้องเดิน”หลังจากพูดจบเขายื่นมือไปที่เฟิงหยูเองคนที่นั่งข้างเตียงก็ยื่นมือไปหาเขาและยิ้มในที่สุด เขาได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวว่า “ข้าเข้าใจณ จุดนี้ไม่ควรลังเลที่จะปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาหรือความแค้นใด ๆ ในความเป็นจริง ข้าขอขอบคุณสวรรค์ที่ให้บางสิ่งบางอย่างที่ข้าเคยสูญเสียไปเมื่อหลายปีก่อน และทำให้ข้า
เพลิดเพลินไปกับสองปีที่ยอดเยี่ยม ข้าไม่ควรยึดติดกับมัน ข้าควรจะขอบคุณ”เมื่อนางพูดสิ่งเหล่านี้ในที่สุดนางก็ยุติความรู้สึกเกลียดชังเมื่อนางและเหยาซื่อแตกหักกัน ใบหน้าของนางกลับยิ้มและมันก็เต็มไปด้วยความโล่งอกซวนเทียนฮั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ไปกันเถิด ข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่คฤหาสน์ของเจ้า นอนหลับฝันดีและอย่าคิดอะไรมากเลย คนเหล่านั้นที่ต้องการทำให้เกิดความวุ่นวายสามารถไปข้างหน้าและทำให้เกิดความยุ่งยาก จะมีวันหนึ่งเมื่อหมิงเอ๋อจัดการพวกเขา เจ้าไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว”เฟิงหยูเองพยักหน้าและติดตามซวนเทียนฮั่วขณะนำบานซูพวกเขาออกจากบ้านตระกูลเหยา เมื่อพวกเข
