เวลาหลายวัน นอกจากนี้เฟิงจินหยวนไม่มีเงิน และหลังจากเขาขโมยของจากบ้านไปสองสามครั้ง พวกนางก็ฉลาดขึ้น ไม่มีสิ่งใดที่พวกนางจะเก็บไว้ที่นี่ นาง และอันชิเอาของมีค่าของพวกนางไปไว้ที่ร้านแม้แต่เฟิงเฟินไดก็พบสถานที่ที่ปลอดภัย ดังนั้นจึงไม่ควรได้แตะต้องกับสิ่งของในบ้าน แต่ถ้าเขาไม่ได้ไปยังสถานที่เหล่านั้น เขาไปที่ไหน ?“มันคืออะไร? ” อันชิเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับอารมณ์ของเฟิงเซียงหรู ดังนั้นนางจึงถามว่า “มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้หรือไม่ เขา…” ก่อนที่นางจะพูดจบ นางเห็นเฟิงเซียงหรูลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป อันชิรีบคว้านางไว้อย่างตกใจ “เจ้าจะไปไหน ?”เฟิงเซียงหรูตกใจและกล่าวว่า“น้องสี่อยู่หน้าบ้านของจาวเหลียนและตะโกนสาปแช่ง ข้าต้องไปดูเจ้าค่ะ”“เจ้าไปไม่ได้! ” อันชิแนะนำนาง “เจ้าต้องรู้จักคนในบ้านของจาวเหลียนจากคุณหนูรอง ตอนนี้เราได้ตัดความสัมพันธ์กับคุณหนูรองแล้ว คนของบ้านของจาวเหลียนก็ยังคงชอบพอกันกับนาง ถ้าเจ้าไปตอนนี้ มันจะไม่ไปถึงหูของคนอื่นหรือ ? ”เฟิงเซียงหรูจึงได้รู้สึกตัวว่านางรีบร้อนไปหน่อยดังนั้นนางจึงไม่ต้องการที่จะไปดูอีกต่อไป เพียงบอกบ่าวรับใช้ให้ไปดู จากนั้นนางก็นั่งลงและรออย่างใจจดใจจ่อ
สำหรับเฟิงเฟินไดนางยืนอยู่นอกทางเข้าบ้านของจาวเหลียนและตะโกนสาปแช่งเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วยาม ในช่วงเวลานี้นางส่งคนไปเคาะประตูซํ้าหลายครั้ง แต่ไม่ว่านางจะสาปอย่างไรก็ไม่มีสัญญาณของการเคลื่อนไ
