บ่าวรับใช้ได้ยินเหตุผลแบบนี้พวกเขารู้สึกว่าเฟิงหยูเองไม่ได้สอบถามทุกข์สุขเกี่ยวกับบ้านตระกูลเฟิงมาหลายเดือน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กลัว พวกเขาทำตามเฟิงเฟินไดสั่ง และไปไล่บ่าวรับใช้พร้อมแม่นมที่เลี้ยงเด็กออกไปเฟิงเฟินไดยังรู้สึกไม่พอใจการหายตัวไปของเฟิงจินหยวนทำให้นางรู้สึกราวกับว่ามีหนามทิ่มแทงใจที่นางไม่สามารถดึงออกมาได้ นางคิดเล็กน้อยจากนั้นกล่าวกับดงหยิง “ไปที่ตำหนักหลี่และบอกองค์ชายห้า ให้เขาส่งคนออกไปค้นหา แม้ว่าจะต้องขุดเมืองหลวงขึ้นมาก็ต้องพบชายชราผู้นั้น ! ”ดงหยิงทำตามและออกไปเฟิงเฟินไดไตร่ตรองตลอดทั้งคืนเฟิงจินหยวนหายไปไหน
คืนนั้นทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นอนไม่หลับแม้ว่าเฟิงหยูเองจะเดาสถานการณ์ได้ แต่นางก็ยังกังวลเกี่ยวกับเรื่องของเหยาซื่อ มันไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากใบหน้าที่นางมีซึ่งเหมือนกับใบหน้าของมารดาของนางจากชีวิตก่อนหน้านี้ของนาง ไม่มีทางที่นางจะระงับความรู้สึกเหล่านี้ได้เวลาประมาณตี2 นางนอนไม่หลับ และลุกขึ้นนั่งภายในห้องเมื่อนางลุกขึ้นบานซูก็ลอยออกมาจากเงามืดและปรากฏตัวต่อหน้านาง โดยพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณหนู เปลี่ยนชุดขอรับ ข้าจะพาคุณหนูไปที่บ้านอีกแห่งของตระกูลเหยาเพื่อดูอะไรบางอย่าง”เฟิงหยูเองตกใจและถามด้วยความขมวดคิ้ว“ทำไมข้าต้องไปที่นั่น ? ข้าไม่อยากไป”“ต้องไปขอรับมันเขียนไว้ทั่วใบหน้าของคุณหนูว่าคุณหนูต้องการไปดู คุณหนูคิดว่าไม่มีใครสามารถมองเห็นได้” บานซูเ
