งยหน้าขึ้นมองนาง และกล่าวเหมือนกับที่เคยทำในอดีตโดยไม่ให้ใบหน้านางเฟิงหยูเองยังคงเชื่อฟังบานซูและฟังหัวใจของนางนางเปลี่ยนเป็นชุดสีดำ นางมีบานซูนำนางเข้าไป ในขณะที่เขาใช้พลังภายในแอบเข้าไปในลานบ้านของตระกูลเหยาโดยที่ไม่มีใครรู้ลานบ้านเงียบมากทั้งเหยาซื่อและเสี่ยวหยาไม่อยู่ และบ่าวรับใช้ในสวนไม่มีผู้เชี่ยวชาญคอยดูแล มีบ่าวรับใช้บางคนที่ถูกเหยาซื่อพาไปด้วย ในขณะที่คนที่เหลืออยู่บางคนที่จะคอยดูแล แต่ยาม
ที่เฝ้าอยู่เหล่านี้จะหยุดบานซูและเฟิงหยูเองได้อย่างไร ในความเป็นจริงพวกเขาไม่เห็นแม้แต่เงา พวกเขาอนุญาตให้ทั้งสองเข้าไปในห้องนอนของเหยาซื่อหลังจากบานซูเข้ามาเขายังคงอยู่ที่ทางเข้าและดูแลรักษาจุดได้เปรียบที่ทำให้เขาเห็นห้องทั้งหมด เฟิงหยูเองมีเป้าหมายของนางเองและเดินไปรอบ ๆ ห้องอย่างช้า ๆ นางหยุดติดกับเตียงของเหยาซื่อเป็นเวลานาน แต่ไม่พบอะไรในท้ายที่สุดนางพบกระดาษสองสามชิ้นในลิ้นชักข้างโต๊ะมีบางคำที่เขียนบนกระดาษเหล่านี้ มันคงจะดีกว่านี้ถ้านางไม่ได้มองแต่เมื่อดูคลื่นของภาวะซึมเศร้าพุ่งขึ้นภายในหน้าอกของนาง มีการเขียนสิ่งต่าง ๆ บนกระดาษ เช่น : องค์หญิงจี่อันส่งอาเองคืนมาให้ข้า ! องค์หญิงจี่อัน ทำไมเจ้าไม่ตายไปซะ ! องค์หญิงจี่อัน ข้าเกลียดเจ้า !ในอดีตนางรู้ว่าเหยาซื่อมองว่านางเป็นปมในหัวใจของนางเพราะการเปลี่ยนแปลงของเฟิงหยูเองทำให้เหยาซื่อสามารถสังเกตเห็นความแตกต่าง มันเป็นแบบที่เหยาซื่อพู
