ดอย่างเด็ดเดี่ยวว่านางไม่ใช่เฟิงหยูเองคนเดิม ในส่วนที่เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ เฟิงหยูเองรู้สึกว่านางจะสามารถยอมรับได้หลังจากที่คิดสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมา ท้ายที่สุดไม่ว่าบุตรสาวจะเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม คนอื่นอาจไม่สามารถบอกความจริงได้ แต่เหยาซื่อเป็นมารดาที่อุ้มท้องนางมานานกว่าสิบเดือน นางเป็นคนที่รู้ชัดเจนมากที่สุด แม้แต่การ
เปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยก็ไม่สามารถหลบหนีจากดวงตาของมารดาได้ เฟิงหยูเองยอมรับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดและนางได้หยุดเถียงกับเหยาซื่อแล้ว เพราะเหยาซื่อขาดความสนิทสนมและหวาดกลัวแต่ในเวลานี้เองที่นางเข้าใจว่าเหยาซื่อเกลียดนาง มันไม่ได้เป็นเพียงแค่การขาดความใกล้ชิดและความกลัว มันเป็นความเกลียดชัง ! ในความเป็นจริง ความเกลียดชังได้มาถึงจุดที่นางต้องการให้เฟิงหยูเองตายและชดใช้ด้วยชีวิตเฟิงหยูเองถือกระดาษแผ่นหนึ่งและมือของนางเริ่มสั่นนางไม่สามารถบอกได้ว่านางเจ็บหรือโกรธ นางยืนอยู่กับที่และตัวสั่น เมื่อลมหายใจของนางเริ่มสั่นคลอน แม้แต่เส้นเลือดที่หน้าผากของนางก็ผุดขึ้นมาบานซูดูจากระยะไกลและในที่สุดก็ไม่สามารถเฝ้าดูต่อไปได้ก้าวไปข้างหน้าเขาจับไหล่ของนางแน่นแล้วกวาดสายตามองบนกระดาษ จากนั้นเขาก็ปลอบโยนนางด้วยนํ้าเสียงที่กังวล “ใจเย็นก่อนขอรับ คุณหนูคาดหวังสิ่งเหล่านี้ไว้แล้วใช่หรือไม่ขอรับ เราตัดความสัมพันธ์กับนางมานานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความเกลียดชังหรือความแค้น นั่นเป็นเรื่องของนางเอง
