ูดอีกคำในขณะที่ปีนเข้าไปในรถม้าด้วยเร็วมากทุกคนเรียบร้อยกันหมดแล้ว และกลุ่มก็เริ่มมุ่งหน้ากลับไปที่เมืองหลวงอย่างช้า ๆเฟิงหยูเองนั่งข้างเฟยหยูในรถม้าราชสำนัก,องค์ชายรองซวนเฟยหยูสะกิดนางและขอให้นางเล่านิทาน ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงเลือกเทพนิยายที่นางจำได้จากยุคสมัยใหม่ ทำให้เด็กรู้สึกประหลาดใจ อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองกล่าวอย่างไร้ปัญหา “เจ้าอายุเท่าไหร่ ? ทำไมเจ้ายังฟังนิทานอยู่ เจ้าควรเรียนรู้ตำรับตำราได้แล้ว ? ”
องค์ชายรองก็กล่าวว่า“เจ้าได้ยินหรือไม่ ! ในอนาคตเจ้าต้องพยายามใส่ใจกับการศึกษาของเจ้ามากขึ้น อย่าเพิ่งใช้เวลาทั้งวันไปกับการเล่นและสร้างความวุ่นวาย เมื่อวานนี้เสด็จปู่ของเจ้าทดสอบการบ้านของเจ้าและเจ้าไม่สามารถตอบได้ มันเป็นเพราะเจ้าได้รับบาดเจ็บ เสด็จปู่เลยไม่ได้ลงโทษเจ้า”เฟยหยูขยับตัวใกล้กับเฟิงหยูเองมากขึ้นและกล่าวด้วยนํ้าเสียงที่ไม่สมเหตุผล “มันไม่ใช่ว่าข้าไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ข้าไม่ได้ทุ่มเทมากในการศึกษาของข้า แต่ทักษะศิลปะการต่อสู้ของข้าได้รับการยกย่องจากอาจารย์เป็นอย่างมาก ! ”“ถึงกระนั้นเจ้าก็ยังคงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หรือ? ” องค์ชายรองยิ้มอย่างขมขื่น เขาไม่เข้าใจ บุตรชายของเขาตัวไม่เล็ก เขามีพละกำลังและเขาได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้จากอาจารย์ของเขาทำไมเขาถึงถูกเสือกัด ?เฟยหยูตอบอย่างเป็นธรรมชาติมาก“นั่นคือเสือขอรับ ! ”“แต่ตัวมันเท่าแมว! ”“ไม่ว่าเสือจะตัวเล็กแค่ไหน! ” เฟยหยูไ
