นได ดูเหมือนว่าเขากำลังเกลี้ยกล่อมเด็กในขณะที่ตบหลังของเฟิงเฟินไดเบา ๆ เขาอดทนพูดว่า “เจ้าอย่าทำแบบนี้ ข้ารู้ว่าบิดาของเจ้าไร้ความสามารถและลากตระกูลเฟิงมาสู่สถานการณ์ปัจจุบัน ในขณะที่เจ้าเติบโตมาด้วยความภูมิใจ เป็นเรื่องธรรมดาที่เจ้าจะรู้สึกรับไม่ได้ แต่เฟินได ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะโตขึ้นและเจ้าจะแต่งงาน เมื่อเจ้าแต่งงานกับข้า ทุกสิ่งที่ตำหนักหลี่สามารถมอบให้เจ้าจะเป็นมากกว่าสิ่งที่ตระกูลเฟิงมอบให้เจ้าได้ เจ้าเป็นบุตรสาวของอนุในตระกูลเฟิง แต่เจ้าจะเป็นพระชายาเอกในตำหนักหลี่ มันไม่ดีหรือ ? ทำไมต้องยุ่งกับสิ่งเหล่านี้ ?”เฟิงเฟินไดผลักเขาออกไปและทั้งสองก็แยกจากกัน เฟิงเฟินไดจึงกล่าวด้วยนํ้าเสียงที่ไม่มีความสุข “เข้าไปยุ่ง ? สิ่งที่ข้าเข้าไปยุ่ง หากพระองค์มีความสามารถมากขึ้นเล็กน้อย ข้าจะต้องเข้าไปยุ่งหรือไม่ ? ซวนเทียนหยาน พระองค์ไร้ความสามารถ อย่ามาขวางทางของข้า”“อย่าไปขวางทางของเจ้าหรือ? ” ซวนเทียนหยานเริ่มวิตกกังวลเล็กน้อย แต่เขาไม่กล้าพูดด้วยเสียงดัง เขาพูดด้วยนํ้าเสียงเบา ๆ อย่างเชื่องช้าเท่านั้น “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ! เจ้าไปหาพระสนมหลี่โดยมีเป้าหมายที่เจ้าหก ! และเจ้าทำสิ่งนี้โดยไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากผลักข้าลงไปในเส้นทางนั้น แต่เจ้าเคยถามข้าหรือไม่ว่าข้าต้องการหรือเปล่า ? เจ้าเดินหน้าและตัดสินใจในสิ่งต่างๆ เพื่อ
ตัวเจ้าเอง แต่เจ้าเคยสงสัยในสิ่งที่ข้าคิดหรือไม่ ? จุดนั้นสำคัญกับเจ้าจร
