ชื่อของเฟิงหยูเองทั้ง 8 ตัวอักษรต้องถูกเขียนลงไปสำหรับตัวนี้ เร็ว ! ”นางกำนัลนั้นทำอะไรไม่ถูกมากและไม่เต็มใจที่จะเขียนสักพักหนึ่งให้คำปรึกษาแก่พระสนม “พระสนมทำแบบนี้ไม่ได้เจ้าคะ ! ข้าไม่ได้พูดเพราะองค์หญิงจี่อัน ข้ากังวลเกี่ยวกับสุขภาพของท่านเมื่อท่านเป็นกังวลเช่นนี้ตลอดเวลา พลังของท่านก็แย่ลงทุกวันท่านไม่เต็มใจที่จะให้หมอหลวงมาตรวจ หากสิ่งนี้ดำเนินต่อไป ไม่ช้าก็เร็วท่านจะ…”“ไม่ช้าก็เร็วข้าจะตายใช่หรือไม่? ” พระสนมหลี่พูดจาเย้ยหยันอย่างเยือกเย็น “ใครในโลกนี้จะไม่ตาย ! ไม่ช้าก็เร็วไม่ทางใดก็ทางเราจะไม่ตาย มีอะไรให้กลัว ? ” หลังจากพูดแบบนี้นางมองนางกำนัลแล้วเร่งนาง “รีบเขียน ! ”นางกำนัลทำตามอย่างเชื่อฟังและเขียนอักษร8 ตัวของชื่อเฟิงหยูเองที่ด้านหลังตุ๊กตาขนาดเล็กอย่างจริงจัง จากนั้นนางก็ส่งตุ๊กตาตัวเล็กกลับไปที่พระสนมหลี่ และพระสนมหลี่หยิบตุ๊กตาและยกเข็มในมือขวาของนางขึ้นไปแทงเข้าไปในร่าง ในขณะที่กำลังแทงนางพึมพำ “ข้าจะแทงเจ้าจนตาย เจ้าโชคร้าย ! แทงเจ้าจนตาย ! แทงเจ้าจนตาย ! ”นางกำนัลนั้นทนดุต่อไปไม่ไหวและต้องพูดอะไรที่เป็นกลาง“พระสนม ถ้าท่านต้องแทงมัน ท่านไม่ควรแทงองค์หญิงจี่อัน ท่าน
ควรจะแทงคุณหนูตระกูลเฟิง! นางเป็นคนที่ทำชั่วอย่างแท้จริง นางข่มขู่พระสนมซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้พระสนมต้องเจ็บปวดอย่างมาก ข้าเห็นว่ามันควรเป็นนางที่ถูกแทง ! พระสนม ข้าจะไปถามถึงแปดตัวอักษรของคุณหนูตระกูลเฟ
