จของพระสนมในเวลานี้เฟิงเฟินไดไม่พูดอะไรอีกแล้วนางมองดูพระสนมหลี่อย่างสนุกสนาน แต่ในสายตาของพระสนมหลี่ น่าจะดีกว่าถ้าเฟินไดพูดอะไรบางอย่าง ยิ่งนางมองอีกฝ่ายมากเท่าไร นางก็รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้นในที่สุดการล่มสลายทางจิตของพระสนมหลี่เริ่มแพร่กระจายร่างกายของนางเริ่มหมดแรงบนเก้าอี้ของนาง นางยกขาของนางและโอบแขนของนางรอบหัวเข่าของนางและสั่น กัดฟันของนางและนางเริ่มกล่าวพึมพำว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจทำ ข้าแค่อยากจะขโมยเสือ ข้าแค่อยากให้นางรู้สึกกลัว ดังนั้นข้าจึงส่งเตาพกพาไป แต่ข้าไม่คิดว่าเสือจะไปทำร้ายเฟยหยู ข้าชอบมันและข้าจะไม่ทำอันตรายต่อมัน ข้าไม่คิดว่าสิ่งต่าง ๆ จะจบลงเช่นนี้ ! ปล่อยข้าไป ! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะองค์หญิง หากไม่ใช่เพราะนาง ก็คงไม่มีอะไรมากมายมันเป็นเพราะองค์หญิง ! กำจัดนาง ข้าต้องกำจัดนาง ! ”คำพูดของพระสนมหลี่ทำให้เฟิงเฟินไดตกใจนางไม่เคยคิดเลยว่าการที่พระนัดดาถูกกัดนั้นเกิดจากพระสนมหลี่ ยิ่งไปกว่านั้นพระสนมหลี่ซึ่งมักไม่เสียงดัง นางเกลียดเฟิงหยูเองมากพอที่จะขโมยเสือของนาง แน่นอนว่าไม่มีพระสนมแม้แต่คนเดียวที่เป็นคนมีคุณธรรม ไม่เช่นนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้กำเนิดองค์ชายจากนั้นไต่ขึ้นสู่ตำแหน่งพระสนม จะต้องรู้ว่าในตำหนักในเป็น
สถานที่ที่ผู้คนถูกกลืนกินโดยไม่คายกระดูกออกมา ! แต่นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุด สิ่งที่นางต้องการไม่ใช่มารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายที่ไม่มีความปรารถนา สิ่งที
