ี่จะโค้งคำนับต่อองค์ฮ่องเต้เนื่องจากเรื่องของเฟยหยูฮ่องเต้จึงไม่กระตือรือร้นและโบกมือให้ยืน หลังจากซวนเทียนฮั่วลุกขึ้นสิ่งแรกที่เขาพูดกับองค์ชายสองคือ “พี่รอง เสือขาวตัวน้อยนั้น ข้าเป็นคนมอบให้องค์หญิงเองขอรับ เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นข้าก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความผิดได้ขอรับ”
องค์ชายสองจะไม่เข้าใจเจตนาของเขาได้อย่างไรซวนเทียนฮั่วกลัวว่าเขาจะตำหนิเฟิงหยูเอง ดังนั้นเขาจึงมาเพื่อรับผิดด้วยตัวเอง เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ขององค์ชายเจ็ดและองค์ชายเก้านั้นดีมาก ตอนนี้องค์ชายเก้าไม่อยู่ องค์ชายเจ็ดจำเป็นต้องรับผิดชอบในการปกป้องนาง แต่ในเวลาเดียวกันองค์ชายรองยิ้ม นี่คือองค์หญิงจี่อัน นางต้องการความคุ้มครองอะไร ? แม้จะมีเรื่องใหญ่ๆเกิดขึ้นในวันนี้ แม้ว่านางจะเป็นฝ่ายผิด ราชวงศ์ต้าชุนก็ยังไม่สามารถแตะต้องนางได้องค์ชายสองส่ายหน้าและกล่าวกับซวนเทียนฮั่ว “เรื่องนี้ไม่สามารถตำหนิน้องสะใภ้ได้ ภารกิจปัจจุบันของเราคือการจับคนที่สร้างปัญหา” หลังจากที่เขาพูดสิ่งนี้เขาก็เดินไปข้างหน้า และถามฮ่องเต้ว่า “เสด็จพ่อจะอนุญาตให้ข้าเป็นคนจัดการเรื่องนี้ได้หรือไม่พะยะค่ะ”ในฐานะบิดาของซวนเฟยหยูการที่องค์ชายรองขอสิทธิ์ในการจัดการเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมาย ฮ่องเต้พยักหน้ายินยอม แล้วลุกขึ้นยืนและตรัสว่า “เราจะกลับไปที่กระโจมอยู่กับเฟยหยู เรื่องที่นี่เจ้าจัดการต่อ” หลังจากพูดอย่างนี้แล้วเขาก็มองที่เฟ
