ิงหยูเองอีกครั้ง “เจ้าเองก็เช่นกัน เจ้าต้องดูแลเฟยหยูด้วยตัวเอง ข้าถึงจะรู้สึกสบายใจ”เฟิงหยูเองพยักหน้าและกล่าวอีกว่า “อาเองก็กำลังคิดเช่นเดียวกัน บาดแผลของพระนัดดาได้รับการดูแลอย่างดี แต่
หม่อมฉันกังวลว่าจะมีไข้ขึ้นในตอนกลางคืน เราจะเฝ้าสังเกตการณ์ตลอดทั้งคืนเพคะ”ฮ่องเต้พยักหน้าและออกจากกระโจมพร้อมกับจางหยวนคนอื่นก็เริ่มตามเขาไป องค์ชายรองแสดงความขอบคุณต่อเฟิงหยูเองที่ดูแลซวนเฟยหยูด้วยตัวเอง ก่อนที่จะจากไปกับองค์ชายใหญ่เพื่อจัดการเรื่องนี้อย่างรวดเร็วด้านนอกกระโจมเฟิงเซียงหรูรออยู่ข้างนอกอย่างใจจดใจจ่อเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองออกมาและดูเหมือนไม่เป็นอะไร นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อนางได้ยินว่าเสือขาวตัวน้อยของเฟิงหยูเองกัดพระนัดดาของฮ่องเต้ นางกังวลมากเพราะกลัวว่าฮ่องเต้จะตำหนิเฟิงหยูเอง นางต้องการมาดู แต่นางก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม ดังนั้นนางจึงอยากไปหาองค์ชายสี่เพื่อขอความช่วยเหลือ ใครจะรู้ว่าองค์ชายสี่ไปแข่งม้ากับทหาร ชั่วครู่หนึ่งนางไม่สามารถหาเขาเจอและทำได้แค่กัดฟันแล้วมาหาข้อมูลเพิ่มเติมด้วยตัวเองเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองไม่เป็นไรนางกำลังเตรียมตัวที่จะออกไปแม้กระนั้นนางก็เห็นเฟิงเฟินได จากนั้นนางได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นและถามอย่างไม่สุภาพว่า “โอ้ นั่นพี่สามไม่ใช่หรือ ? ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่ ? ” จากนั้นนางก็มองไปที่จ้องมองไปที่เฟิงเซียงหรูซึ่งมองไปที่อื่น สายตาของนางหยุดที่เฟิงหย
