ูเองโดยตรง และนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธอีกฝ่าย “เจ้าเป็นห่วงนางหรือ ? ดีมาก ! เจ้าเป็นห่วง
นางจริงๆ หรือ ? เจ้าลืมไปหรือไม่ว่านางตัดความมีความสัมพันธ์กับตระกูลเฟิง ? หรือเจ้ากำลังบอกว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด”เสียงตะโกนอย่างฉับพลันของเฟิงเฟินไดทำให้เฟิงเซียงหรูตกใจในขณะเดียวกันเฟิงหยูเองก็เหลือบมองและพบว่าสีหน้าของเฟิงเซียงหรูดูตกใจเล็กน้อย นางยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับจ้องมองเพียงแค่หันเหไปจากนาง ต้องเผชิญกับข้อกล่าวหาของเฟิงเฟินไดนางไม่รู้ว่าควรพูดอะไรทุกคนรู้ว่าเฟิงเฟินไดเป็นคนที่ไม่ปล่อยใครง่ายๆนางชี้นิ้วไปที่เฟิงเซียงหรูโดยตรง และกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าสองคนสนิทกันมาตั้งแต่เจ้ายังเด็ก ในอดีตนางปกป้องเจ้าในคฤหาสน์ของตระกูลเฟิงแต่เจ้าไม่คิดบ้างหรือ ในท้ายที่สุดเจ้าเป็นบุตรของตระกูลเฟิงในขณะที่นางกำลังมีชีวิตที่ดีด้วยตัวนางเอง ถ้านางดีต่อเจ้าจริง ๆทำไมนางไม่พาเจ้าไปใช้ชีวิตที่ดีในคฤหาสน์ขององค์หญิง นางทิ้งเจ้าและแม่ของเจ้าในบ้านของตระกูลเฟิง พวกเจ้าต้องเอาตัวรอดจากร้านเย็บปัก เจ้ามีสมองหรือไม่ ? เจ้าปฏิบัติต่อนางอย่างอ่อนโยน ในขณะที่นางปฏิบัติต่อเจ้าอย่างเย็นชา ในท้ายที่สุดเจ้ายังคงเป็นบุตรสาวของตระกูลเฟิงหรือไม่? เจ้ากำลังทำให้ข้าเสียหน้าจริง ๆ ! ”
คำพูดของเฟิงเฟินไดนั้นหยาบคายมากเฟิงเซียงหรูไม่สามารถทนที่จะฟังได้ และกระทืบเท้าของนาง “ข้าไม่ได้มาหาเฟิงหยูเอง เจ้าอย่าพูดเห
