ดใจจริง ๆสำหรับฮ่องเต้ในไม่ช้าเขาก็ไม่ได้แสดงจุดยืนของเขา เขานั่งอยู่ที่นั่นในขณะที่ไตร่ตรอง ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ หลังจากผ่านไปไม่นานเขาได้กล่าวว่า “เกิดอะไรขึ้นในป่า ?ใครอยู่ที่นั่นเมื่อเฟยหยูได้รับบาดเจ็บ”องค์ชายห้ายืนข้างเฟิงเฟินไดกล่าวขึ้นมาทันที “เสด็จพ่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ คุณหนูสี่อยากเรียกขี่ม้าและข้าก็พานางไปที่ลานล่าสัตว์เพื่อสอน ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนก็มาจากป่า ข้าจำได้ว่าเป็นเสียงของเฟยหยู จึงรีบพาคุณหนูสี่ตระกูลเฟิงไปตามเสียง เมื่อไปถึงเราพบว่าเฟยหยูถูกเสือขาวตัวน้อยกัด พี่ใหญ่อยู่ข้างเฟยหยู เสด็จพี่พยายามที่จะช่วยเขาอย่างไรก็ตามไม่มีอะไรที่เสด็จพี่สามารถทำได้เพื่อให้เสือปล่อย ในเวลานั้นข้าอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ข้าจึงยิงธนูและทำให้เสือบาดเจ็บ ซึ่งทำให้มันปล่อยเฟยหยูพะยะค่ะ”ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้และจ้องมองที่องค์ชายใหญ่พร้อมตรัสด้วยความโกรธว่า“เจ้ากล้าจริง ๆ ! พื้นที่ล่าสัตว์นั้น
อันตรายมากแค่ไหนเจ้าก็รู้ เฟยหยูยังเด็ก เจ้าพาเขาไปที่นั่นเพื่ออะไร ? ”องค์ชายใหญ่คุกเข่าลงอย่างรวดเร็วและยอมรับความผิดพลาด“มันเป็นความผิดของกระหม่อมพะยะค่ะ กระหม่อมชอบหลานชายและต้องการเล่นกับเขา สองปีที่ผ่านมา เฟยหยูได้เข้าสำนักศึกษาและเราไม่ได้พบเขาบ่อยนัก เมื่อกลับมาถึงพื้นที่ล่าสัตว์ ข้าคิดว่าด้วยการล่าสัตว์ได้ข้อสรุปแล้ว สัตว์จะถูกปล่อยและ
