นเสียเปล่าใช่ไหมเจ้าค่ะ”ท่านผู้หญิงหยวนเย้ยหยัน“มันไม่ได้เป็นเรื่องเสียเปล่า ข้ายังมีโมเอ๋อ ข้าสามารถทนความเศร้าโศกตอนนี้ได้ ตราบใดที่วันหนึ่งที่โมเอ๋อขึ้นครองบัลลังก์ สิ่งนี้จะพิจารณาได้อย่างไร”หยู่ซู่พยักหน้า“ใช่แล้ว ถ้าท่านผู้หญิงคิดแบบนั้นก็ดีเจ้าค่ะตราบใดที่องค์ชายแปดไม่ตกอับ เราก็ยังมีความหวังเจ้าค่ะ”ทั้งสองพูดในขณะที่กลับไปที่กระโจมอย่างไรก็ตามพวกนางไม่สามารถคิดอะไรที่เกี่ยวข้องกับจดหมายที่ส่งถึงองค์ชายแปดพวกนางลืมมันได้ในขณะนี้อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่กลับไปที่กระโจมของนางเองนางเดินไปครึ่งทางแล้วจึงนำบ่าวรับใช้ 2 คนของนางไปที่กระโจมของฮ่องเต้ ทั้งสองร่วมมือกันเล่นละครที่ลานล่าสัตว์ ตอนนี้ม่านก็หล่นลงมา นางควรจะปรากฏตัวและเริ่มวางแผนอีกครั้งเมื่อเฟิงหยูเองมาถึงฮ่องเต้กล่าวกับจางหยวน “ดูสิ เราพูดว่าอาเองจะมาแน่นอน เช่น เรากำลังพูดถึงนาง นางก็มา”
จางหยวนจ้องมองเขาจากนั้นก็กล่าวกับเฟิงหยูเองด้วยรอยยิ้ม“องค์หญิง ในที่สุดก็มาสักทีขอรับ ฝ่าบาทได้พูดถึงมาระยะหนึ่งแล้ว”“อาเองคิดถึงเสด็จพ่อด้วยที่นี่ข้าพึ่งได้รับชาที่ดีเอามาฝากเสด็จพ่อ” เฟิงหยูเองยิ้มเบา ๆ และยกย่องฮ่องเต้ หลังจากได้รับที่นั่งบ่าวรับใช้ในพระราชวังก็นำชามาให้ จางหยวนจึงให้ทุกคนออกจากกระโจม นางเอื้อมมือไปที่แขนของนางแล้วดึงกระป๋องชาปี้หลัวชุนออกมา “ชาที่ถูกส่งไปยังเสด็จพ่อครั้งสุดท้ายน่าจะหมดแล้ว เอเองนำอีกกระปุกมาให้
