ี้ นางก็หยุดรํ่าให้ลงทันที แต่ในท้ายที่สุดก็เป็นฮองเฮาที่กล่าว นางไม่สะดวกที่จะพูดอะไร และนางก็ยอมรับแล้วก็เงียบสำหรับฮ่องเต้อารมณ์ของเขาไม่ได้รับความทุกข์ทรมานจากเรื่องนี้มากนัก ในสภาวะทางอารมณ์ของเขา เขาเริ่มระลึกถึงอดีตที่ผ่านมา “เราลืมไปแล้วว่ามันนานกี่ปีตั้งแต่ครั้งแรกที่เรามาถึงพื้นที่ล่าสัตว์นี้ เป็นอะไรบางอย่างเมื่อหลายสิบปีก่อน ในเวลานั้นอดีตฮ่องเต้ยังคงมีชีวิตอยู่ และในระหว่างการเยี่ยมครั้งแรกนั้นเราได้รับรางวัลที่หนึ่ง และได้รับเสียงชื่นชมอย่างมาก หลังจากนั้นฮ่องเต้ผู้ล่วงลับได้มอบธนูโฮยี่ให้กับข้าเป็นการส่วนตัว และบอกกับข้าว่าธนูนี้จะต้องมอบให้กับนักธนูคนแรกของราชวงศ์ต้าชุนที่คู่ควรกับมัน”ฮ่องเต้กำลังพูดและคำพูดของเขาออกมาค่อนข้างช้าพระสนมกูเซียนหยิบบทสนทนามาถึงจุดนี้แล้วระลึกถึงในเวลาเดียวกัน
“ใช่เพคะ ! ในเวลานั้นฝ่าบาทเป็นนักธนูศักดิ์สิทธิ์คนแรกของราชวงศ์ต้าชุน ธนูโฮยี่ถูกมอบให้ฝ่าบาทและได้รับการสนับสนุนค่อนข้างมาก ฝ่าบาทยึดคันธนูนั้นมาหลายสิบปีแล้ว จนหม่อมฉันคิดว่าฝ่าบาทไม่มีแผนที่จะส่งมอบให้กับใครเพคะ”ฮองเฮากล่าวต่อ“ถูกต้อง ! บางทีฝ่าบาทอาจไม่คิดว่าราชวงศ์ต้าชุนจะมีคนอย่างองค์หญิงจี่อัน เมื่อพูดถึงการยิงธนูขององค์หญิงจี่อัน มันทำให้ผู้คนปรบมือด้วยความชื่นชมอย่างแท้จริง”ฮ่องเต้พยักหน้า“การมีส่วนร่วมของอาเองต่อราชวงศ์ต้าชุนนั้นไม่ได้หยุดเพียงแค่การยิงธนู” ขณะที่เขากล่
