าว เขามองไปที่เฟิงหยูเองด้วยรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มแบบนั้นทำให้คนอื่นมองไปที่เฟิงหยูเองเช่นกัน อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่ามีการเสแสร้งมากแค่ไหน“ข้าสงสัยว่าองค์หญิงนำธนูโฮยี่มาล่าสัตว์ด้วยหรือไม่”ทันใดนั้นพระสนมหยวนชูก็กล่าวอีกครั้ง ด้วยนํ้าเสียงที่ลึกลับอย่างจงใจนางทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจเฟิงหยูเองกล่าวเบาๆ ว่า “ข้าเพิ่งมาดูความสนุกสนาน การล่าสัตว์เป็นสิ่งที่ผู้ชายทำ ข้าไม่ได้นำธนูมาด้วยเจ้าค่ะ ยิ่งกว่านั้นธนูโฮยี่เป็นสมบัติของชาติ พระสนมคิดว่าสมบัติของชาติเป็นสิ่งที่สามารถนำออกมาได้ตลอดเวลาหรือไม่”พระสนมหยวนชูหัวเราะคิกคักแล้วกล่าวว่า“องค์หญิงต้องล้อเล่น จริง ๆ สมบัติของชาติจะต้องได้รับการเคารพบูชาอย่างแน่นอน ข้าเพิ่งได้ยินว่าองค์หญิงจี่อันเป็นคนที่กล้าหาญ และข้า
ต้องการเป็นพยาน แล้วองค์หญิงจะลองยิงธนูได้หรือไม่ ? พวกเราจะได้เปิดหูเปิดตาเล็กน้อย”“โอ้? ” นางมองไปที่พระสนมหยวนชู “พระสนมหยวนชูพูดถึงข้าหรือไม่ ? เป็นสิ่งที่พระสนมหยวนชูอยากเห็น หรือเป็นสิ่งที่พระสนมของฮ่องเต้ทุกคนปรารถนาที่จะเห็น ? ” ขณะที่นางพูด นางมองไปรอบ ๆ พระสนมของฮ่องเต้ทั้งหมด ด้วยภาพรวมนี้คนจำนวนน้อยที่สนใจ พวกนางก็ก้มหน้าลงเช่นกัน สำหรับคนอย่างพระสนมกู่เซียน พวกนางส่ายหน้าโดยแสดงว่าพวกนางไม่ได้คิดเช่นนั้น เฟิงหยูเองยิ้ม “ดูเหมือนว่าทุกคนไม่ต้องการเห็นข้าล่าสัตว์แต่เนื่องจากพระสนมหยวนชูยืนกรานอยากจะเห็น งั้นข้าเชิญพ
