้าสามารถอยู่ได้ครึ่งวันแล้ว เมื่อข้าอยากนอนหลับ ข้าไม่หลับทันทีอีกต่อไป แต่ข้าสามารถเดินกลับไปที่เตียงของข้าและนอนหลับได้ อาเองทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้ารักษาข้า ข้าขอบคุณเจ้ามาก ๆ ”เฟิงหยูเองเห็นว่านางมีความสุขและเริ่มรู้สึกมีความสุขดังนั้นนางอยู่กับเป่ยฟูหรงสักพัก จากนั้นนางก็บอกเป่ยฟูหรงว่านางจะต้องตามเสด็จไปล่าสัตว์ในอีก 5 วัน ถ้านางต้องการอะไรนางก็จะเรียกฉิงหยู อย่างไรก็ตามเป่ยฟูหรงยังคงเคลื่อนไหวเหมือนพูดแล้วหยุด เฟิงหยูเองเข้าใจสิ่งที่นางต้องการถาม ดังนั้นนางจึงกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล เป่ยจื่ออยู่กับองค์ชายเก้า ทุกอย่างปกติดี ฝ่าบาทสัญญากับข้าว่าพวกเขาจะกลับมาก่อนสิ้นปีนี้อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นเจ้าคงหายดีแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นคงเป็นการจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่”
ใบหน้าของฟู่โหร่งเปลี่ยนเป็นสีแดงสดจากสิ่งที่นางพูดนางอาย นางไม่กล้าเงยหน้าขึ้นซึ่งทำให้เฟิงหยูเองหัวเราะ แต่เป่ยฟูหรงยังคงเป็นกังวล “อาเอง เจ้าบอกว่าข้าไม่สามารถหายเป็นปกติได้เหมือนเมื่อก่อน ถ้าข้าแก่และน่าเกลียด… เป่ยจื่อจะยังต้องการข้าอยู่หรือ ? ”เฟิงหยูเองไม่เคยกังวลเรื่องนี้นางบอกกับเป่ยฟูหรงว่า “เป่ยจื่อไม่ใช่คนที่มาจากตระกูลที่รํ่ารวย เกณฑ์การเลือกภรรยาของเขานั้นแตกต่างจากผู้ชายคนอื่น เจ้าต้องเชื่อใจเขาและเชื่อใจตัวเองแน่นอนเจ้าต้องเชื่อใจข้ามากกว่านี้ด้วย” นางจับมือของเป่ยฟูหรงและกล่าวด้วยนํ้าเสียงจริงจัง “เชื่อใจข
