ความเจ็บปวดทำให้เขาไม่สามารถทำเสียงเดียว กระดูกถูกหักอย่างกะทันหัน มันเกิดขึ้นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และพวกเขาก็ไม่มีโอกาสได้เห็นว่าแขนหักอย่างไร พวกเขาแค่รู้สึกว่าเด็กผู้หญิงที่ก้าวออกมาข้างหน้าค่อย ๆ ยกมือขึ้นและกระแทกเข้ากับพวกเขาเบา ๆ โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าก่อนที่กระดูกแตก
ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจหวงซวนมองคนสองคนที่ล้มลงจากนั้นก็เตะพวกเขาท้องสองสามครั้ง ในเวลาเดียวกันนางกล่าวว่า “เจ้าเป็นเหมือนสุนัขที่ขู่คนด้วยพลังของเจ้า แต่ถ้าเจ้าอยากเป็นสุนัข เจ้าต้องเลือกนายที่ดีไม่ใช่หรือ ? สุนัขที่ไม่สามารถเลือกเจ้านายที่ดีนั้นจะเป็นสุนัขที่ดีได้อย่างไร”วังซวนหัวเราะเยาะขณะที่มองดูพวกเขาจากนั้นตามเฟิงหยูเองเข้าไปในร้านความโกลาหลจากทางเข้าได้รับความสนใจจากลูกค้าในร้านเสี่ยวหยายังไม่ได้ดำเนินการเพื่อแก้ไขสถานการณ์ แม้ว่าผู้คนที่อยู่ข้างนอกไม่ต้องการที่จะล่วงเกินชายสองคนข้างนอก และไม่สามารถเข้าไปข้างในได้ แต่ก็ไม่มีใครในแวดวงและคุณหนูอยู่ บางคนเป็นลูกค้าประจำและคุ้นเคยกับอันชิและเฟิงเซียงหรู พวกนางย่อมจำเฟิงหยูเองได้เป็นอย่างดี และการปรากฏตัวของเสี่ยวหยาทำให้พวกเขาเชื่อว่าเฟิงหยูเองมาถึงแล้ว พวกเขาต่างก็ชื่นชมและแสดงความเคารพ และเสี่ยวหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจเรียกให้พวกเขาลุกขึ้น ผลที่ตามมาเพียงชั่วพริบตา องค์หญิงจี่อันตัวจริงก็เข้ามา และ …หากไม่มีเฟิงหยูเองตัวจริงเสี่ยหยาผู้ทำตัวแส
