ร้งปลอมเป็นตัวจริงอาจสามารถหลอกคนอื่นได้ แต่เมื่อเฟิงหยูเองนั้นยืนอยู่ต่อหน้าทุกคน คนที่ไม่ตาบอดก็สามารถแยกแยะได้ทันที ระหว่างตัวจริงและตัวปลอม ! ท่านฮูหยินและคุณหนูที่ถูกหลอกนั้นต่างตกตะลึง
บรรยากาศนี้ลักษณะนี้ทั้งสองมีระดับที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง เมื่อเทียบกับเฟิงหยูเอง เสี่ยวหยาเป็นเหมือนนักแสดงริมถนนที่ไม่สามารถแสดงได้บางคนโกรธและเริ่มชี้ไปที่เสี่ยวหยาขณะสบถแต่ไม่ว่านางจะสาปแช่งเท่าไร เสี่ยวหยามีบ่าวรับใช้มากมายอยู่เคียงข้างนาง และมีคนเดินไปข้างหน้าทันทีเพื่อผลักคนที่ทำให้เกิดความวุ่นวายออกไป เฟิงหยูเองไม่ได้หยุดพวกเขาและเพียงเฝ้าดูเสี่ยวหยาทำให้เกิดความปั่นป่วนจนเกือบทุกคนที่มาซื้อของถูกไล่ จากนั้นนางได้ยินเสี่ยวหยากล่าวขึ้นมาว่า “องค์หญิงจี่อัน เจ้าและตระกูลเหยาได้ตัดความสัมพันธ์กันไปแล้ว ดังนั้นเจ้าไม่ควรที่จะดำรงตำแหน่งต่อไปในฐานะคุณหนูตระกูลเฟิงใช่หรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองไม่พูดแต่หวงซวนที่อยู่ข้างนางไม่สามารถกลั้นไว้ได้ว่า “ฮ่าๆๆ ! ใครจะอยากได้ มีแต่สาวบ้านนอกอย่างเจ้าเท่านั้นแหละที่อยากได้ คิดว่าจะมีความสุขหรือ ? ”เสี่ยวหยาเกลียดบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างเฟิงหยูเองเสมอแต่ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ หวงซวนและวังซวนรู้จักศิลปะการต่อสู้ ดังนั้นนางจึงไม่สามารถทำให้พวกเขาโกรธได้ ดังนั้นนางจึงเพิกเฉยพวกเขา นางหันไปรอบ ๆ และมองดูการเย็บปักที่นางเลือกต่อไปหลังจากพลิกดูพวกมันทั้งหมด แล้วนางก็ช
