ี้ไปที่อีกด้านหนึ่งที่นางยังไม่ได้เรียกดูและกล่าว “ห่อมันทั้งหมด ข้าต้องการทั้งหมด”
วันนี้เป็นอันชิที่ดูแลร้านด้วยตัวเองการมาถึงของเฟิงหยูเองไม่ได้พบกับความอบอุ่นตามปกติ นางกลับแสดงความเคารพและให้ความเอาใจใส่เหมือนคนอื่น ๆ ตอนนี้นางได้ยินว่าเสี่ยวยาต้องการซื้องานเย็บปักทั้งหมด นางไม่ได้พูดอะไรมากและรีบจัดให้พนักงานห่อของให้นางก่อนจะกล่าวกับเสี่ยวหยา “คุณหนู รวมทั้งหมด 270 เหรียญเงินเจ้าค่ะ”270เหรียญเงินไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย ถ้ามันอยู่ในมือของเฟิงจินหยวน มันจะเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายสองสามเดือน แต่เสี่ยวหยาทำเหมือนไม่มีอะไรเลย เพียงทำท่าทางให้บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านข้างนาง บ่าวรับใช้นำตั๋วแลกเงิน 3 ใบออกมาทันที เฟิงหยูเองมองดูตั๋วแลกเงิน บ่าวรับใช้นี้ไม่ได้เป็นคนเดิมเป็นของเรือนนั้น เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นางจะต้องถูกพาเข้ามาทีหลังหวงซวนทนมองท่าทางหยิ่งยโสของเสี่ยวหยาไม่ได้และกล่าวอย่างตั้งใจว่า “ด้วยเงินเพียงเล็กน้อยนั้น อย่าได้อวดรวยไปเสียทุกที่”เสี่ยวหยาใจเต้นแรงและไม่สนใจหวงซวนแต่กล่าวกับเฟิงหยูเอง “อย่างไรก็ตามเงินจำนวนมากนี้ถูกมอบให้โดยท่านแม่ การมีท่านแม่คอยเอาใจใส่เป็นสิ่งที่ดี องค์หญิง เจ้าคิดว่าอย่างไร ? ”“เจ้า”หวงซวนโมโห คำพูดของเสี่ยวหยาเหมือนกันกับการแทงที่หัวใจของเฟิงหยูเอง นางจะทนได้อย่างไร
แต่เฟิงหยูเองไม่ได้สนใจอะไรเลยแม้แต่น้อยนางยังหัวเราะและกล่าวกับหวงซวน “เจ้าจะทำอะไรได
