้ ? แม่แบบนั้น ใครจะอยากได้”จากนั้นนางก็มองไปที่เสี่ยวหยา โดยที่มุมปากของนางขดตัว “องค์หญิงผู้นี้ก็มีมารดาซึ่งเป็นพราชายาหยุนในพระราชวังด้วย ข้าเรียกนางว่าเสด็จแม่ ข้าก็มีท่านพ่อด้วย และท่านพ่อก็อยู่ในพระราชวังด้วย ข้าลืมบอกเจ้าว่าข้าเรียกเขาว่าเสด็จพ่อ””ฮ่าๆๆ!”คำพูดเหล่านี้ทำให้เสี่ยวหยาเริ่มหัวเราะ จากนั้นนางก็ชี้ไปที่เฟิงหยูเอง และกล่าวว่า “อย่าพยายามยกย่องตัวเอง สามารถเรียกพวกเขาได้ว่าเป็นเสด็จพ่อ เสด็จแม่ ! พวกเขาเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับเจ้าหรือไม่ ? เจ้ายังไม่ได้แต่งงาน แต่เจ้าเรียกพวกเขาว่าเป็นเสด็จพ่อ เสด็จแม่ เจ้าไม่รู้สึกละอายใจเลยหรือ” ปัจจุบันเสี่ยวหยาเป็นเหมือนผู้หญิงที่ด่าตะโกนใส่ร้าย และนางก็เริ่มรู้สึกเหมือนเฟิงเฟินไดมากขึ้นเรื่อย ๆ มันเป็นเพียงการมองในสายตาของนางว่าแม้แต่เฟิงเฟินไดก็ไม่สามารถเปรียบเทียบได้ “องค์หญิงจี่อันอย่าโทษข้าเพราะไม่เตือนเจ้า แม้แต่ท่านพ่อและท่านแม่แท้ ๆของเจ้าก็ไม่ยอมรับเจ้า เจ้ากลับไปเรียกคนอื่นเป็นท่านพ่อท่านแม่คนอย่างเจ้าจะต้องชดใช้กรรมสักวันหนึ่ง ! ระวังว่าท่านพ่อและท่านแม่คนใหม่ของเจ้าจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการชดใช้กรรมนี้ เมื่อเวลานั้นมาถึงทั้งครอบครัวจะไม่มีเงื่อนงำว่ามันจะตายอย่างไร ลูกอกตัญŜูอย่างเจ้าจะต้องถูกฟ้าผ่าตายสักวันหนึ่ง ! ”ยิ่งเสี่ยวหยาพูดมากเท่าไรไฟก็จะยิ่งพุ่งออกมาจากดวงตาของนาง และยิ่งคำพูดของนางรุนแรงเกินไป แม้แต่อันชิ
