ยสี่คอยดูแล ทำให้ข้าไม่ต้องเป็นกังวลอีกต่อไป”เมื่อพวกเขากลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงวังซวนกลับสู่เมืองหลวงก่อนกำหนด เฟิงหยูเองไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะพูดมากเกินไป และนางก็กลับไปที่ห้องของนางเพื่อพักผ่อน หวงซวนเป็นคนที่เล่าให้วังซวนฟังว่าเกิดอะไรขึ้น มันทำให้วังซวนถอนหายใจซํ้าแล้วซํ้าอีก “คุณหนูคิดถึงเรื่องของเหยาซื่อที่โดนวางยาเปลี่ยนวิญญาณที่ทำให้จิตใจเปลี่ยนไป นี่ก็เป็นสิ่งที่ดี มันสะอาดมาก และการพลาดโอกาสน้อยจะไม่จำเป็นต้องระมัดระวังมากเกินไปในอนาคต”เฟิงหยูเองกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแล้วกลับไปที่เรือนของเหยาซื่อ เหยาซื่อและเสี่ยวหยานั่งอยู่ในสนามขณะที่พวกเขากอดกันร้องไห้อย่างขมขื่น เสียงร้องของพวกนางทำให้บ่าวรับใช้ในลานไม่กล้าเข้าใกล้เพราะทุกคนอยู่ไกลเสียงของเหยาซื่อเต็มไปด้วยการตำหนิตัวเองเพราะไม่สามารถดูแลเสี่ยวหยาได้นางบอกว่านางทิ้งบุตรสาวของนางลงเพราะนางไม่เคยสามารถให้ชีวิตที่ดีแก่นางได้ ตอนนี้ในที่สุดพวกนางก็สามารถกลับจากตะวันตกเฉียงเหนือได้ คนผู้นั้นสามารถขโมยตำแหน่งของเสี่ยวหยาได้ นางมองเสี่ยวหยาเป็นเฟิงหยูเองตัวจริง เมื่อนางเห็นมันบุตรสาวคนนี้ก็เหมือนกับเฟิงหยูเองในความทรงจำของนาง ความสงบและไม่มีความสามารถแปลก ๆ เหล่านั้น
เมื่อพบปัญหา นางจะร้องไห้และนางจะถูกรังแกจากคนอื่น นี่คืออาเองที่นางจำได้ ไม่ใช่สัตว์ประหลาดผู้นั้นที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ขององค์หญิง นางจะทิ้งบุตรสาวไว
