้ที่นั่นนานแล้ว และยอมรับสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้อย่างไร“อาเองเป็นเพราะข้าที่ทำให้เจ้าผิดหวัง ข้าควรสังเกตว่ามีอะไรบางอย่างว่าจะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว และพาเจ้ากลับไปที่เมืองหลวงในไม่ช้า” เหยาซื่อร้องไห้ขณะพูดกับเสี่ยวหยา “อย่าโทษข้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้าจะคอยปกป้องเจ้า และไม่ให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานแม้แต่น้อย”เสี่ยวหยาร้องไห้แต่มีความสุข นางเจ็บปวดอย่างมากจากการถูกเฟิงหยูเองตี แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นมุมปากของนางโค้งงอขึ้นเล็กน้อยผ่านความขมขื่น นางกล่าวกับเหยาซื่อ “ท่านแม่ ข้าไม่ตำหนิท่านแม่ ท่านแม่ก็ถูกหลอกโดยคนนั้น และเป็นเหยื่อด้วยเช่นกัน ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างในอดีตข้ากลับมาอยู่ข้างท่านแม่แล้ว นับจากวันนี้เป็นต้นไปเราจะไม่แยกจากกันอีกเจ้าค่ะ”ทั้งสองกอดกันอีกครั้งและเริ่มร้องไห้หลังจากร้องไห้ไปครู่หนึ่งเสี่ยวหยาสามารถยืนขึ้นและประคองเหยาซื่อกลับไปที่ห้องด้วยความช่วยเหลือของบ่าวรับใช้ จากนั้นนางถูกส่งกลับไปที่ห้องของนางโดยบ่าวรับใช้ ใน ทันใดที่นางนั่งลง นํ้าตาก็หายจากความเจ็บปวด และนางก็เกือบหมดสติ
บ่าวรับใช้ถามนางว่า“คุณหนูต้องการให้ข้าเรียกหมอหรือไม่เจ้าค่ะ?” พวกเขาไม่กล้าเรียกนางว่าแม่นาง เหยาซื่อได้บอกพวกนางแล้วว่าพวกนางจะต้องเรียกเสี่ยวหยาว่าคุณหนู และพวกนางเห็นเสี่ยวหยาตีเทียนชิง พวกนางจะยังคงกล้าที่จะทำผิดพลาดในการเรียกนางได้อย่างไร ?“ไม่ต้องเรียกหมอแค่ไปเอายามาให้ข้า” เ
