บแทน ! ”เมื่อเทียนชิงพูดนํ้าเสียงของนางสงบและไม่ได้มีความเกลียดชังใด ๆ แต่ถ้อยคำที่นางพูดนั้นทำให้เสี่ยวหยาบ้าคลั่ง นางตะโกนเสียงดัง “หุบปาก ! บ่าวรับใช้ที่ตํ่าต้อยเช่นเจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ข้าคือเฟิงหยูเอง ข้าไม่ได้แทนที่ใคร ! ท่านแม่มอบตัวตนของข้าให้ข้า ท่านแม่ของข้าเป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด ! องค์หญิงจี่อันนั้นเป็นตัวปลอม นางเป็นตัวปลอม ! ” เสี่ยวหยาพูดพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้อง ดูเหมือนว่านางจะอารมณ์เสียอย่างมาก “นางทำให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าตาย ข้าไม่ต้องการแค่มารดาของนางเท่านั้น แต่ข้าต้องการบิดาของนางด้วย ข้าเป็นเฟิงหยูเองตัวจริง ถ้าเจ้าไม่เชื่อลองไปถามเหยาซื่อ ดูสิ่งที่นางพูด ! ฟังนาง นางบอกเจ้าว่าใครเป็นตัวจริง และใครเป็นตัวปลอม ! ”เสี่ยวหยากำลังจะล่มสลายทางจิตใจนางหยิบกิ่งไม้และถือมันไว้ในมือของนาง มันเหมือนกับแส้ นางตีเทียนชิงอย่างแรง ขณะที่กำลังตี นางก็ตะโกน “คุกเข่า ! บ่าวรับใช้คนหนึ่งกล้าหลบแส้ของข้าหรือ คุกเข่าลง ! ”เพี้ยะ! หลังจากนั้นอีกครั้ง การโจมตีบนร่างกายของเทียนชิงแม้ว่าเสื้อผ้าสำหรับกลางฤดูใบไม้ร่วงที่บ่าวรับใช้ใส่จะค่อนข้าง
หนา แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งการโจมตีที่รุนแรงของเสี่ยวหยา ซึ่งทำให้เทียนชิงทำหน้าตาบูดบึ้งและกัดฟันเพื่อรับความเจ็บปวดในเวลานี้ประตูหลักของลานถูกเปิดด้วย”ปัง” ทันทีหลังจากนี้เสียงพูดขึ้น และมันฟังดูเหมือนว่ามันมาจากใต้พิภพ เสียงดังทำให้เสี
