่ยวหยาสั่น “ไม่ใช่ทุกคนในโลกที่สามารถใช้แส้แล้วสามารถเรียกตัวเองว่าเฟิงหยูเอง เสี่ยวหยา ถ้าเจ้าต้องการใช้ชื่อของข้าเจ้าต้องอยู่กับมัน นอกจากนี้ทักษะของเจ้าในการตีคนไม่ดีมาก มาเถิด องค์หญิงจี่อันจะสอนวิธีใช้แส้ของจริงให้”หลังจากที่นางพูดแบบนี้นางก็หยุดต่อหน้าเสี่ยวหยาและเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อ แส้ปรากฏในมือของนางทันที ด้วยการหมุนวนการตีอย่างแรงเริ่มกระแทกเข้าสู่ร่างกายของเสี่ยวหยา “เพี้ยะ, เพี้ยะ, เพี้ยะ, เพี้ยะ, เพี้ยะ” การโจมตีครั้งต่อมาทำให้เสี่ยวหยาล้มลงกับพื้นแล้วกลิ้งจากมุมหนึ่งของเรือนไปยังจุดศูนย์กลาง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นหลังจากที่อีกคนหนึ่งเงียบไป ในตอนท้ายทุกสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือเสียงกรีดร้อง สำหรับเสื้อผ้าของนางนั้นฉีกขาดไม่เหลือชิ้นดี และเลือดก็เริ่มไหลนองพวกบ่าวรับใช้ต่างก็งุนงงเมื่อเห็นแม้แต่เทียนชิงก็ยังตัวแข็งทื่อ ในอดีตนางเคยได้ยินเกี่ยวกับการกระทำที่ดุดันรุนแรงของเฟิงหยูเอง อย่างไรก็ตามนางไม่เคยเห็นด้วยตัวเอง ตอนนี้นางเห็นแล้วและนางก็ตกใจมากจนแทบหายใจไม่ออก
ดุร้าย! ทุกคนต่างก็กล่าวว่าองค์หญิงจี่อันปฏิบัติต่อคนที่อยู่ใกล้นางเป็นอย่างดีและไม่ดี เมื่อนางเริ่มงานของนาง จะไม่มีใครหนีรอดได้ ดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องจริง“เฟิงหยูเอง!”ในที่สุดเสี่ยวหยาใช้พลังทั้งหมดของนางกรีดร้อง “เจ้าตีข้าทำไม ? เจ้าเคยใช้ชื่อของข้า และตอนนี้ข้าก็แค่ใช้ชื่อของเจ้า อะไรทำให้มัน
