ไม่เป็นที่พึงปรารถนา ข้าสละชีวิตทั้งครอบครัวของข้าเพื่อช่วยเจ้า และช่วยกองทัพของราชวงศ์ต้าชุนแต่เจ้าล่ะ ? ตอนนี้เจ้าตอบแทนข้าอย่างนี้หรือ ? พ่อและแม่ของข้าเสียชีวิตจากโศกนาฏกรรม ใครที่ข้าควรพยายามแก้แค้นเพื่อสิ่งนั้น ? เฟิงหยูเอง เจ้าไม่มีมโนธรรม เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง ! เจ้าปล่อยให้พ่อและแม่ของข้าตาย ! ”เสียงกรีดร้องอย่างเย้ยหยันคำตอบที่นางได้รับจากเฟิงหยูเองยังคงเป็นเสียงเย็นชา“หยุดใช้สิ่งนั้นเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้บีบบังคับข้าจะไม่ยอมทำตาม ก่อนหน้านี้เจ้ายินดีที่จะยอมรับคำขอของข้าและข้าไม่ได้บังคับเจ้า แน่นอนว่าด้วยความกตัญŜู ข้ายังฝังพ่อและแม่ของเจ้า และทำให้เจ้ามีชีวิตที่ดีขึ้น แต่เจ้าไม่ได้มีชีวิตที่ดีขึ้นนี้ ยืนยันที่จะใช้เส้นทางนี้ ดังนั้นอย่าโทษข้าที่โกรธและไร้ความปราณีกับเจ้า”เพี้ยะ! การโจมตีอีกครั้ง ทำเครื่องหมายเลือดลงในร่างกายของเสี่ยวหยา
ในที่สุดความวุ่นวายข้างนอกก็ดึงดูดความสนใจของเหยาซื่อประตูห้องโถงถูกเปิดออกและเหยาซื่อเดินโซเซออกมา เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้านาง นางเกือบหมดสติ นางเปล่งเสียงกรีดร้องโหยหวนและรีบไปหาเสี่ยวหยา โดยไม่สนใจว่าแส้ของเฟิงหยูเองยังคงเคลื่อนไหวราวกับว่านางบ้าไปแล้ว นางก็ฟุบลงบนร่างของเสี่ยวหยา ในเวลาเดียวกันนางตะโกนเสียงดัง “อาเอง, อาเอง, เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมถึงมีเลือดมากมาย ! อาเองอย่ากลัวข้า ข้าจะไม่ให้ใครทำร้ายเจ้า ! ”นํ้าตาที่ขมขื่นตกลงไปบนร่างข
