ต้องกังวลเลยเจ้าค่ะ ในอนาคตบ่าวรับใช้จะทำงานได้อย่างแน่นอนตามกฎของเรือน คุณหนู” นางเรียกเสี่ยวหยาและคำนับนางเสี่ยวหยาสะดุ้งและมองเหยาซื่อเรื่องนี้ถือว่าเป็นงานของบ่าวรับใช้คนนี้หรือ ? แต่ความตั้งใจเดิมของพวกนางคือไล่นางออกไป?ความโกรธเกรี้ยวกราดขึ้นในตัวของเหยาซื่ออีกครั้งเนื่องจากนางไม่ต้องการเห็นเทียนชิงอีกต่อไป ดังนั้นนางจึงโบกมือ “เจ้าไปได้แล้ว อย่าเข้ามาเว้นแต่ว่าจะถูกเรียก”
“เจ้าค่ะ”เทียนชิงเชื่อฟังและจากไป เพื่อให้สามารถอยู่ในบ้านนี้ในวันแรกของนางได้โดยไม่เจตนา นางไม่รีบร้อนเมื่อเห็นทางออกของเทียนชิงเสี่ยวหยาก็รีบปิดประตูอย่างรวดเร็ว เมื่อนางกลับมา นางได้ยินเหยาซื่อกล่าวว่า “ท้ายที่สุดนี่คือครอบครัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีผู้คนมากมายเหมือนพระราชวัง ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำนางก็อยู่ต่อไป สิ่งที่ควรทำในอนาคตค่อยว่ากันใหม่งั้นหรือ ? ” ในขณะที่พูด นางถอนหายใจ “พราชายาเหวินซวนเป็นสหายที่ดีสำหรับข้าในอดีต เราเติบโตมาด้วยกัน แต่ข้าไม่รู้ว่าทำไมนางถึงไม่รู้สึกสนิทสนมกับข้าอีกต่อไปตั้งแต่ข้าไปที่พระราชวังเพื่อขอเทียบเชิญให้เจ้า โดยรวมแล้วมันเป็นคำตำหนิสำหรับข้าที่ไม่เหมาะสม พวกเขาทุกคนบอกว่าเจ้า… ลืมไปเถิด ข้าจะไม่นำมันขึ้นมา ตอนนี้เรือนนี้ ข้ากลัวว่าในอนาคตเราจะไม่เป็นอิสระอีกต่อไป”เสี่ยวหยาขมวดคิ้วของนางอย่างหนักและประคองเหยาซื่อระยะเวลาหนึ่ง หลังจากคิดไปซักพักนางก็กล่าวกับเหยาซื่อ “ท่านแม่นั่
