ม่ต้องไม่โกรธหากมีอะไรข้าจะถามเองเจ้าค่ะ” หลังจากที่นางพูด นางมองไปที่เทียนชิงและกล่าวกับอีกฝ่ายว่า “ท่านแม่จะพูดคุยกับข้าเท่านั้นนางไม่ชอบพูดคุยกับบ่าวรับใช้ เราจะพูดอีกครั้ง เรายอมรับความตั้งใจดีของพราชายาเหวินซวนด้วยใจ โปรดกลับไป ! ””แต่…”“ไม่มีแต่”เสี่ยวหยากล่าวด้วยสีหน้าเยือกเย็น “เจ้าเห็นด้วยสุขภาพของท่านแม่ไม่ดีมาก เจ้ายืนอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เชิญความรู้สึกใด ๆ มันจะทำให้นางโกรธด้วยซํ้า ข้าคิดว่าถ้าเจ้าทำให้ท่านแม่แย่ลงไปอีก ข้ารู้สึกว่านี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่พราชายาเหวินซวนปรารถนาเช่นกันใช่ไหม?”
“แม่นางเป็นบุตรสาวบุญธรรมของท่านฮูหยินหรือ? ” เทียนชิงค่อนข้างฉลาด เมื่อเห็นว่าเส้นทางเดิมนั้นไม่ดี นางก็จะย้ายออกจากหัวข้อก่อนหน้าและถามเรื่องอื่น ในเวลาเดียวกันนางจะหยิบหมอนที่เหยาซื่อโยนลงบนพื้นด้วยความปั่นป่วนเสี่ยวหยามุ่งเน้นไปที่การสนับสนุนเหยาซื่อและไม่สนใจนางมากนัก เสี่ยวหยาตอบว่า “ข้าไม่ใช่บุตรสาวบุญธรรมของนาง”เหยาซื่อตะโกนตอบ“นางเป็นบุตรสาวที่ดีของข้า นางจะเป็นบุตรสาวบุญธรรมของข้าได้อย่างไร บ่าวรับใช้ของพระราชวังเหวินซวนรู้วิธีการพูดหรือไม่ ? เจ้ามีหลักในสายตาของเจ้าหรือไม่ ?นางเป็นบุตรสาวของข้า ในบ้านนี้ถ้าเจ้าเรียกข้าว่าท่านฮูหยิน เจ้าต้องนางว่าคุณหนู เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”แม้ว่าจะมีข้อสงสัยในใจของเทียนชิงนางก็ยังยอมรับอย่างรวดเร็วว่า “บ่าวรับใช้คนนี้เข้าใจเจ้าค่ะ ท่านฮูหยินอย่า
