ไปชงชาอุ่น ๆ ซึ่งทำให้เฟิงหยูเองงงงวยแต่เฟิงจินหยวนจะคิดยังไงเกี่ยวกับการดื่มชาอุ่นๆ เมื่อนั่งลงเขายกมือเพื่อเช็ดนํ้าตา ในขณะที่เช็ดนํ้าตาเขาบ่นกับเฟิงหยูเอง“อาเอง เจ้าเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ เจ้าต้องทำอะไรบางอย่างกับน้องสี่ของเจ้า นางมักจะโอ้อวดอำนาจขององค์ชายห้าและมักจะดูถูกคนอื่นรวมถึงข้าด้วย ที่บ้าน นางตีข้าและดูถูกข้า และไม่เคย
ไว้หน้าข้าเลย นอกจากนี้ยังเป็นที่ยอมรับกันว่าข้าอยู่ในบ้านของนางและกินอาหารของนาง การถูกทุบตีและดูถูกที่ข้าสามารถทนได้ แต่แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ในบ้านก็ยังเชื่อฟังนางอยู่ อาเอง ถ้าเจ้าไม่ช่วยข้า ข้าจะถูกทิ้งไว้ตามถนน ! ”เสียงร้องไห้ของเฟิงจินหยวนเต็มไปด้วยนํ้าตาจริงๆ อย่างไรก็ตามนํ้าตาเหล่านี้ไม่สามารถเคลื่อนไหวใครได้ นอกจากนี้ไม่ว่าพวกนางจะมองเขายังไง เขาดูเหมือนหญิงชราคนหนึ่งที่พยายามขายผัก เนื่องจากคำพูดที่ไม่เกี่ยวข้องของเขาฟังดูเหมือนว่าพวกนางเพิ่งนินทาเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลอื่น เฟิงหยูเองเกลียดการได้ยินเรื่องนี้มากที่สุด หวงซวนสนใจ “เจ้าพูดว่าอะไร เจ้าถูกเฟินไดไล่ออกจากบ้านหรือ ? ฮ่าๆๆ ! okpท่านเฟิง ไม่คิดว่าเจ้าจะมีวันนี้ !” เมื่อนางพูดคำสุดท้ายเหล่านั้น สีหน้าของนางก็เย็นชา จากนั้นนางก็หันไปถามเฟิงหยูเอง “คุณหนู นี่เป็นฉากที่ชวนให้นึกถึงเจ้าค่ะ ! ”“แน่นอน”เฟิงหยูเองถือถ้วยนํ้าชาในมือของนาง “คิดว่าท่านแม่ น้องชายกับข้าถูกไล่ออกจากบ้านและไม่สามาร
