ถหาที่อยู่ได้เราก็ร้องไห้หลายครั้ง ฮ่าๆ ! ” นางถอนหายใจ “มันเป็นฉากที่ชวนให้นึกถึงจริง ๆ ! ”การร้องไห้สะอึกสะอื้นของเฟิงจินหยวนหยุดลงด้วยมือของเขาเอ้อระเหยอยู่ข้างดวงตา เขาจ้องมองที่เฟิงหยูเองด้วยความงุนงง ความเย็นเริ่มคลานขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ฉากชวนให้นึกถึง? นางเป็นหนี้เขาหรือเปล่า ? หากเป็นเช่นนั้นเขาได้ทำผิดพลาดในการมาที่คฤหาสน์ขององค์หญิงจี่อันเพื่อขอความช่วยเหลือหรือไม่ ? นางคนนี้จะเก็บความขุ่นเคืองมากมายได้อย่างไร ? แต่… นอกจากคฤหาสน์ขององค์หญิง เขาจะไปที่ไหนได้อีก“อาเอง”เขาคิดสักพักนึงแล้วคิดว่า “เรื่องของอดีตนั้นก็ทิ้งไว้ในอดีต ข้ารู้ว่าสิ่งที่ทำไปแล้วนั้นเป็นสิ่งที่ผิด แต่ก็ไม่มีอะไรที่ข้าสามารถแก้ไขได้ ในเวลานั้นเจ้ายังเด็ก และไม่รู้สถานการณ์มากนัก แต่เจ้าควรรู้ว่าท่านย่ายังอยู่ในช่วงนั้น เมื่ออยู่ใกล้นาง นางเป็นคนที่ตัดสินใจเรื่องครอบครัว เมื่อสถานการณ์เกิดขึ้นกับตระกูลเหยา ปฏิกิริยาแรกของท่านย่าคือปกป้องตัวเองเนื่องจากนางเป็นผู้หญิง ไม่ผิดมากที่ทำเช่นนั้น นั่นเป็นสาเหตุที่การส่งพวกเจ้าทั้งสามคนออกไปในเวลานั้นเป็นความตั้งใจของท่านย่า มันไม่ใช่ความตั้งใจของข้า ! ” ในขณะที่เขาพูดเขาเริ่มร้องไห้อีกครั้งเฟิงหยูเองเผชิญหน้า“ข้าพูดไม่ออกจริง ๆ ในความรับผิดชอบที่เจ้าควรแบกรับในฐานะผู้ชาย เจ้ายังไม่ยอมรับความผิด หากมีเรื่องใดที่เจ้าทำกับคนอื่น แม้แต่ท่านย่าที่เสียชีวิตก็ยัง
