งส่ายหัว“ข้าไม่หนาว เจ้ากอดข้าฉันแน่น ข้าจะหนาวได้อย่างไร”แต่เขาก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดี“ไม่ว่าอากาศจะดีแค่ไหนอากาศก็ยังเย็น กลางฤดูใบไม้ร่วงไม่เหมือนฤดูร้อน จุดสูงสุดนี้ก็สูงมาก ขณะที่เจ้านอนหลับ ข้าไม่กล้าแม้แต่จะพาเจ้าลงจากภูเขา”
ขณะที่เขาพูดเขาชี้ไปที่เสือขาวตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่ “ดูเจ้านั่นสิข้าไม่สามารถจัดการได้ทั้งหมด”เฟิงหยูเองยิ้มและอุ้มเสือขาวตัวน้อยขึ้นมาเมื่อเสือขาวตื่นขึ้นมันก็หาวแล้วมองไปที่ซวนเทียนหมิง มันไม่มีความสุขเลย มันขยับเข้าไปใกล้เฟิงหยูเองมากขึ้น“มันคงจะหนาว”เฟิงหยูเองกล่าวขณะที่ลูบหลังเสือขาวตัวน้อย “แต่ด้วยขนเสือหนาเช่นนี้มันจะรู้สึกหนาวจริงหรือ ? มันเป็นเด็กที่นิสัยเสียจริง ๆ ”เมื่อเห็นว่านางสบายดีซวนเทียนหมิงไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อไป นำม้ามา เขาพาชายาของเขาลงมาจากภูเขา อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองเอื้อมมือไปที่แขนของนางแล้วรู้สึกว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆจากนั้นนำถุงขนาดใหญ่ออกมา “เมื่อเจ้ากลับไป ให้ของในถุงนี้ต้มกับนํ้าอุ่นครึ่งถ้วย มันจะป้องกันการเป็นไข้”ซวนเทียนหมิงไม่เข้าใจ“มีไข้หรือ ? ”“เป็นสิ่งที่เจ้าจะเรียกว่าหนาว”นางอธิบาย “ยานี้มีการใช้ป้องกัน เจ้าได้สัมผัสกับความหนาวเป็นเวลาหนึ่งคืน มันจะดีที่สุดถ้าเจ้าไม่เป็นหวัด”ซวนเทียนหมิงพยักหน้าและไม่ได้ถามอะไรอีก เขาแค่เตือนนางว่า “อย่าลืมว่าเจ้าสัญญากับเสด็จแม่ว่าเจ้าจะให้พบท่านปู่ของ
เจ้า ข้ากลัวว่านางจะจำมันและห
