มดความอดทนก่อนที่จะสร้างปัญหาอีกครั้ง”การพูดถึงพราชายาหยุนที่จะสร้างปัญหาเฟิงหยูเองได้ประสบกับมันเป็นการส่วนตัว ดังนั้นนางจึงรีบกล่าวว่า “ข้าไม่ลืม ข้าจะไม่ลืม ข้าจะให้พวกเขาพบกันในช่วงงานเลี้ยงของเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง แต่เจ้าก็รู้ว่าเกิดเรื่องของหลู่เหยา ในท้ายที่สุดนั่นคือลูกสะใภ้ของตระกูลเหยา การพูดของตระกูลเหยานั้นอยู่ท่ามกลางงานศพ มันไม่เหมาะสมที่จะไปเยี่ยมฮองเฮาหรือพราชายาหยุน”ซวนเทียนหมิงรู้สึกว่าสิ่งนี้สมเหตุสมผลและกล่าวว่า “รออีกหน่อย ในไม่ช้าข้าจะต้องเข้าไปในพระราชวัง และจะนำเรื่องนี้ไปบอกเสด็จแม่ นั่นจะป้องกันไม่ให้นางคิดว่าเราลืม”หลังจากทั้งสองกลับเมืองหลวงซวนเทียนหมิงส่งเฟิงหยูเองที่หน้าคฤหาสน์ขององค์หญิงแล้วเข้าไปในพระราชวังเฟิงหยูเองยืนอยู่หน้าคฤหาสน์และดูเขาจากไป จากนั้นนางหันหลังกลับ และเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่คฤหาสน์ แต่เมื่อนางหันหลังกลับมีทหารยามคนหนึ่งเดินมา และบอกกับนางอย่างเงียบ ๆว่า “องค์หญิง ดูนั่นขอรับ ! ”“หืม? ” เฟิงหยูเองรู้สึกงุนงงเล็กน้อยแล้วหันหน้าไปตามนิ้วจากนั้นนางก็พบว่ามีก้อนอะไรแปลก ๆ ขดตัวอยู่ใกล้กับทางเข้า“นั่นคืออะไร ? ” นางไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ และยังมี
แอลกอฮอล์อยู่ในเลือดของนาง ชั่วครู่หนึ่งนางไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนเกินไปทหารยามบอกนางว่า“คนขอรับ””คนหรือ? เป็นขอทานหรือไม่ ? ” นางก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกำลังจะถามบุคคลนั้นว่าพวกเข
