งทาง ชายชราก็จะบ้าไปแล้ว”ซวนเทียนฮั่วตกตะลึงและในที่สุดก็รู้ว่าฮองเฮาราชวงศ์ต้าชุนในอนาคตน่าจะเป็นเฟิงหยูเอง และเขาไม่สามารถพูดได้ว่านางควรจะมีความสุขหรือไม่ หลังจากคิดไปซักพัก เขาก็สงบลงแล้วเตือนนางว่า “ในอนาคตเมื่อเจ้าเข้าไปในพระราชวังและกลายเป็นฮองเฮา เจ้าจะไม่สามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้ตามที่เจ้าต้องการ”เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว“ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่เข้ารับตำแหน่งเลย”“เจ้ามีความคิดที่ลึกซึ้ง”ซวนเทียนหมิงกล่าวพร้อมกับซวนเทียนฮั่ว ซวนเทียนฮั่วก็แนะนำนางว่า “ทำได้เลย หากเจ้าไม่เข้ารับตำแหน่งฮองเฮา อาจไม่มีใครในราชวงศ์ต้าชุนที่สามารถทำได้”ในขณะที่พวกเขาพูดกันเฟิงเซียงหรูก็มาถึงนอกรถ พวกเขาได้ยินนางพูดกับหวงซวน “โชคดีที่พี่รองมาถึงก่อนเวลา ถ้ามาช้าข้ากลัวว่าข้าจะถูกซวนเทียนยี่ลากไป”ได้ยินเสียงของหวงซวน“องค์ชายสี่ไม่สามารถออกจากพระราชวังได้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ ? มันเป็นอะไรเพราะพระองค์เข้าไปในพระราชวังในตอนกลางวัน พระองค์ยังสามารถเดินเล่นตามถนนในตอนกลางคืนได้หรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงเซียงหรูกล่าวว่า“ในความฝันของพระองค์ ถ้าพระองค์กล้าเดินไปตามถนน ลองดูว่าฮ่องเต้จะไม่หักขาของพระองค์หรือแต่บุคคลนั้นสามารถดึงความคิดแปลก ๆ ออกมาได้ ใครจะรู้ถ้าพระองค์จะจบลงด้วยการจัดเทศกาลโคมไฟในตำหนักปิง”ฟังคำพูดของคนนอกรถม้าซวนเทียนฮั่วรู้สึกตกใจเล็กน้อยเขาจ้องมองที่เฟิงหยูเอง สายตาของเขาพูดชัดเจนว่า “นี่คือเฟิงเซียงหรู ? ”นาง
