หรือไม่เสี่ยวหยาเรียกเหยาซื่อว่าท่านแม่ทำให้เหยาซื่อรู้สึกถึงความรู้สึกสนิทสนมระหว่างมารดาและบุตรสาว ซึ่งนางไม่ได้รู้สึกมานาน ในสายตาของนาง นี่คือบุตรสาวของนาง นี่คือเด็กที่นางให้กำเนิด ตอนนี้นางมีบุตรสาวคนเดียวที่อยู่ข้างนาง แม้แต่บุตรชายก็เห็นด้วยกับพี่สาวของเขา นางเหลืออะไรอีก ? ตอนนี้นางแค่หวังว่าบุตรสาวคนนี้จะสามารถทำตามความต้องการของนางได้ นางหวังว่าอีกฝ่ายจะยังคงอยู่เคียงข้างนางและไม่เหินห่างในเวลานี้เฟิงหยูเองถือชุดที่ถูกดัดแปลงและนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์เหยาตระกูลเหยาได้จัดตั้งห้องโถงไว้ทุกข์ให้กับหลู่เหยาในห้องโถงด้านข้าง ในเวลานี้มีบ่าวรับใช้ที่คอยเฝ้า ขณะที่เจ้านายของตระกูลเหยาทั้งหมดมารวมตัวกันในห้องโถงนี้ พวกเขาจ้องมองชุดในมือของเฟิงหยูเองหลังจากที่ซูซื่อตกนํ้านางรู้สึกหนาวนิดหน่อย แต่โชคดีที่เฟิงหยูเองให้ยาตะวันตกแก่นางเพื่อระงับมัน ความหนาวมาถึงอย่างรวดเร็ว และก็จากไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่นางก็ไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้นกับชุดที่นางเย็บให้หลานสาวของนางเอง ?“อาเองป้าขอดูหน่อย” ซูซื่อเอื้อมมือไปหาเฟิงหยูเองและขอชุด มองอย่างระมัดระวัง ในที่สุดสายตาของนางก็วางลงบนคอเสื้อ
นางสังเกตได้อย่างรวดเร็วว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ปลอกคอนี้ไม่ได้เย็บแบบเดียวกับที่ข้าเย็บตอนแรก ดูเหมือนว่าจะมีคนตัด”เฟิงหยูเองกล่าวว่า“ข้าตัดเพื่อตรวจสอบเจ้าค่ะ แต่ก่อนที่ข้าจะทำ มันจะถูกดัดแปลงโดยใครซ
