ื่นของผู้คนออกจากพระราชวังเวลาที่ผู้คนเข้ามาในพระราชวังต้องใช้เวลานาน ออกจากพระราชวังก็ไม่ใช่เรื่องง่ายมีคนจำนวนมากและมันมืดมาก มองจากที่ไกลพวกเขาดูเหมือนมดฮ่องเต้ยืนอยู่ที่ชั้นบนสุดของชั้นสามของห้องโถงสวรรค์เมื่อมองดูคนเหล่านี้เขาเย้ยหยันตัวเองแล้วถามจางหยวน “จางหยวน มีกี่คนในฝูงชนที่คิดถึงราชสำนัก ? มีกี่คนที่เริ่มมีความคิดต่างกัน”
จาวหยวนได้ยินอย่างนี้“ฝ่าบาทคือฮ่องเต้ ฝ่าบาทจะถามบ่าวรับใช้คนนี้ได้อย่างไรพะยะค่ะ กระหม่อมจะกล้าพูดอย่างไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเกี่ยวกับเรื่องของราชสำนักได้อย่างไรขอรับ”ฮ่องเต้ดูเย็นชา“มีสิ่งใดบ้างที่เราถามเจ้า ? มีอะไรที่เจ้าไม่กล้าพูดบ้างหรือ ? จางหยวน เจ้าแก่หรือยัง ? ทำไมเจ้าถึงระวังตัวมากเกินไปทุกครั้งที่ทำอะไร”จางหยวนจ้องมอง“ฝ่าบาทเป็นคนแก่เช่นกันพะยะค่ะ”อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าฮ่องเต้จะยอมรับมันอย่างมีความสุข”ข้าแก่แล้ว หากข้าไม่แก่ ผู้คนที่มีความคิดไม่เหมาะสม ข้าจะจัดการพวกเขาด้วยตัวเอง ! พวกเขาจะถูกเก็บไว้จนถึงวันนี้ได้อย่างไร ! อย่าทึกทักเอาเองว่าข้าไม่รู้ว่าเรื่องไร้สาระที่องค์ชายแปดกำลังทำอะไรในภาคใต้ แต่สิ่งที่รู้คืออะไร” อารมณ์ของฮ่องเต้ดิ่งลงไปอีกครั้ง “สิ่งที่รู้คืออะไร ? ข้าแก่แล้วและไม่สามารถออกไปสำรวจและออกจากเมืองหลวงได้อีกต่อไป ข้าไม่มีพลังมากพอที่จะดูแลลูกของข้า ในอดีตเมื่อพวกเขายังเด็ก ข้าหวังว่าจะให้พวกเขาฝึกฝนตัวเอง เมื่อถึงเวลาเราสา
