มารถเลือกคนที่ดีที่สุดในการขึ้นครองบัลลังก์”จางหยวนกรอกตาของเขา“ตอนนี้ฝ่าบาทเสียใจหรือไม่พะยะค่ะ ? มันได้รับการพัฒนาไปในทิศทางนี้ และอาณาจักรได้ถูกก่อตั้งขึ้น พวกเขามีความทะเยอทะยานที่ดี และพวกเขาพยายาม
อย่างเต็มที่เพื่อให้ได้บัลลังก์นี้ อย่างไรก็ตามฝ่าบาทไม่คิดที่จะยอมให้พวกเขาแข่งขันอย่างยุติธรรมงั้นหรือพะยะค่ะ ? ”ฮ่องเต้จ้องมอง“ข้าจะทำอย่างไรดี ? ข้าวางแผนไว้เสมอเพื่อให้พวกเขาแข่งขันอย่างยุติธรรม แต่เจ้าก็ยังเห็นมัน พวกเขาสามารถทำงานได้ดีกว่าองค์ชายเก้างั้นหรือ ? ไม่ใช่ข้ามีอคติ ! ข้าดูแลองค์ชายเก้าอย่างดี แต่ก็ไม่ได้เกิดจากเปี้ยนเปี้ยน แน่นอนเปี้ยนเปี้ยนเป็นส่วนหนึ่ง แต่ส่วนที่สำคัญที่สุดคือองค์ชายเก้ามีความสามารถ”ในเรื่องที่เกี่ยวกับประเด็นนี้จางหยวนก็เห็นด้วย “ไม่ใช่แค่ตัวองค์ชายเองที่ดี และมีความสามารถ ชายาของพระองค์ก็ดีเช่นกันพะยะค่ะ”“ใช่! ” เมื่อพูดถึงเฟิงหยูเอง ฮ่องเต้ก็ยิ่งกล้าหาญกว่าเดิม“มิฉะนั้นแล้วทำไมข้าถึงบอกว่าองค์ชายเก้าเกิดมาเพื่อเป็นผู้ปกครอง ดูชายาที่เขาเลือก มีภัยคุกคามของราชวงศ์ต้าชุนกี่ครั้งที่ได้รับการจัดการด้วยความช่วยเหลือของอาเอง ? วันนี้มีเรื่องกับนํ้าหอมพันกลิ่น ราชวงศ์ต้าชุนไม่แพ้ใช่หรือไม่ ! นี่เป็นเรื่องเล็ก ๆดูที่เหล็กกล้า นั่นไม่ได้ยกระดับสถานะของราชวงศ์ต้าชุนเท่านั้นแต่ยังช่วยยกระดับทหารของข้าอีกด้วย ! ”จางหยวนพยักหน้าหลังจากคิดไปสักพักเขากล่าวต่
