้าย,หลู่ซ่งรีบมาจากห้องโถงสวรรค์เมื่อมาถึงบ่าวรับใช้ในพระราชวังก็พาเขาไปยังที่เกิดเหตุทันทีสำหรับสิ่งแรกที่เข้าตาของหลู่ซ่งคือศพของหลู่เหยาที่ใบหน้าของนางถูกทำลายไปครึ่งหนึ่งเขายืนตัวแข็งอยู่กับที่และไม่สามารถพูดได้เพราะตกใจบ่าวรับใช้คนหนึ่งในพระราชวังเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ของสิ่งที่เกิดขึ้นให้
เขาฟังแล้ว เมื่อหลู่ซ่งได้ยิน “เป็นคุณหนูใหญ่หลู่ปิงที่กระโดดลงนํ้าเพื่อช่วยชีวิตพวกนาง” เขาอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกอีกครั้ง !ในเวลานี้หลู่ปิงที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นอยู่ในอ้อมกอดของบ่าวรับใช้ในพระราชวังนางเรียกอย่างอ่อนแอ “ท่านพ่อ ! ”หลู่ซ่งจึงรีบไปหาหลู่ปิงใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลขณะที่เขามองหน้านาง ในอีกด้านหนึ่งเขาเลิกคิดเรื่องบุตรสาวคนที่สองที่เสียชีวิตไปแล้ว“ท่านพ่อไม่มีอะไรที่ข้าทำได้ ในเวลานั้นไม่มีใครว่ายนํ้าเป็นน้องรองว่ายนํ้าเก่งและยังก็ดีอยู่ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับท่านฮูหยินตระกูลเหยา ตระกูลหลู่ของเราไม่สามารถรับผิดชอบได้ ! ”หลู่ซงโกรธและอยากตบหลู่ปิงแต่เขาก็รู้ว่าสิ่งที่หลู่ปิงพูดคือความจริง ถึงแม้ว่าลำดับตระกูลเหยาจะไม่สูง แต่ก็เป็นกษัตริย์ที่ไร้มงกุฎในเมืองหลวง หากมีบางสิ่งเกิดขึ้นกับซูซื่อจากการตกนํ้ากับหลู่เหยา ตระกูลหลู่ของเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย แต่… แต่ใบหน้าของหลู่ปิง …“ท่านพ่อ”หลู่ปิงกล่าวต่อ “ข้าเพียงแค่อยากรู้อยากเห็น เหตุใดแมลงกินเนื้อคนจึงปรากฏตัวขึ้นและโจมตีข้
