า ? ใบหน้าของข้านั่นถูกแมลงกิน ใบหน้าของข้า…มันถูกทำลายหรือไม่เจ้าคะ”ในที่สุดหลู่ปิงก็เริ่มสะอื้นกับใบหน้าของนางนางไม่ได้มีความสวยเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป สำหรับคนที่มองนี่เป็นภาพลักษณ์
ที่เด็กผู้หญิงที่ใบหน้าของนางถูกทำลาย หลู่ปิงมีแนวโน้มที่จะมึนเพราะความกลัว แต่ก็มีบางคนที่รู้ตัวมากขึ้นและสามารถได้ยินส่วนสำคัญของสิ่งที่หลู่ปิงกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า “คุณหนูรองตระกูลหลู่นั้นว่ายนํ้าเก่ง” นางมองไปที่หลู่เหยาที่ตายแล้ว และถามว่า “ถ้าว่ายนํ้าเก่ง ทำไมนางไม่ช่วยท่านฮูหยินเหยา แล้วพาตัวเองกลับมา? ทำไมนางถึงต้องให้คนช่วยนาง ? เมื่อเรามาถึง ทั้งสองก็แช่อยู่ในนํ้าเป็นเวลานานแล้ว ! ”เมื่อสิ่งนี้ถูกเอ่ยขึ้นมาบางคนพยักหน้าทันทีและแสดงความคิดเห็น ผู้คนเริ่มถกกันเรื่องความสามารถของหลู่เหยาในนํ้ายิ่งได้ยินมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งหดหู่มากเท่านั้นจากนั้นเขาก็มองขวดแก้วที่บ่าวรับใช้ถือซึ่งมีแมลงมีพิษ เขาสนิทกับผู้คนจากภาคใต้มากโดยเฉพาะในช่วงครึ่งปีหลัง ภายใต้การนำขององค์ชายแปด เขามีปฏิสัมพันธ์กับคนที่ถูกส่งไปยังเมืองหลวงสองสามครั้ง เขาจะจำแมลงนี้ไม่ได้อย่างไร หลู่ซ่งไม่ใช่คนโง่ เมื่อเขาได้ยินว่าหลู่เหยาเสียชีวิตจากการจมนํ้า เขาก็เริ่มสงสัย ในเวลานี้เขาจะไม่เข้าใจสาเหตุและผลกระทบของเหตุการณ์นี้ได้อย่างไรมันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่เขาได้คาดการณ์ความคิดของหลู่เหยาเขาไม่เคยคิดเลยว่าหลู่เหยาจะพยายามดึงซ
