ตข้า ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะเจ้าปกป้องข้าตลอดเวลา ด้วยการใช้ร่างกายของเจ้าเอง เจ้าช่วยข้าจากแมลงใต้นํ้า แต่ใบหน้าของเจ้า…” เมื่อมองแล้วนางรู้สึกตกใจและได้แต่พูดกับเฟิงหยูเองว่า “อาเอง เจ้าต้องช่วยรักษานาง”เฟิงหยูเองพยักหน้า“ท่านป้าไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ”ในเวลานี้มีหมอหลวงมาถึงเฟิงหยูเองเปิดทางให้หมอหลวงในเวลาเดียวกันนางเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนางแล้วดึงยาแก้ปวดชนิดพิเศษออกมา และบอกกับหมอหลวงว่าจะใช้มันอย่างไร และสั่งให้พวกเขามอบมันให้กับหลู่ปิง นางสามารถบอกได้ว่าอาการบาดเจ็บบนใบหน้าของหลู่ปิงไม่สามารถรักษาได้อีกต่อไป แต่อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ติดเชื้อ มันสำคัญยิ่งกว่าที่อาการป่วยอื่นจะไม่เกิดขึ้นเนื่องจากการติดเชื้อ
ทุกคนมารวมตัวกันรอบๆ หลู่ปิงและซูซื่อ หมอหลวงก็รีบรักษาทั้งสองเช่นกัน ไม่มีใครให้ความสนใจกับความจริงที่ว่ายังมีอีกคนหนึ่งที่ยังคงแช่อยู่ในสระบัว เป็นคนที่ตกลงไปพร้อมกับซูซื่อ,หลู่เหยาในเวลานี้หัวของหลู่เหยาผุดขึ้นมาเหนือพื้นผิวนํ้าแล้วขณะที่นางมองไปที่ด้านข้างสระโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเฟิงหยูเองลุกขึ้นยืนและมองข้ามนาง สีหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความสับสนและความไม่พอใจมากยิ่งขึ้น หลู่เหยาไม่เข้าใจ เป็นคนแรกที่กระโดดเข้ามาหลังจากที่ซูซื่อตกลงไปในนํ้า ไม่ใช่เฟิงหยูเอง ?ความสัมพันธ์ของนางกับซูซื่อนั้นดีมากไม่ใช่หรือ ? นางได้วางแผนให้เรียกเฟิงหยูเองมาก่อน ทำไมหลู่ปิงถึ
