องโถง เมื่อมาถึงที่ทางเข้านางบังเอิญเห็นเฟิงหยูเอง นางก็ไปที่นั่นทันทีและกล่าวว่า “องค์หญิงหวู่หยาง, องค์หญิงจี่อัน รีบไปที่สระบัวเพคะ ! ท่านฮูหยินคนโตของ ตระกูลเหยาและลูกสะใภ้ของนางตกลงไปในนํ้าเจ้าค่ะ ! ”
“อะไรนะ? ” เฟิงหยูเองตกใจมาก นางรู้สึกว่าการที่หลู่เหยาและซูซื่อออกมาด้วยกันจะจบลงด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตามนางไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ “นำข้าไป” นางตัดสินใจอย่างรวดเร็วและให้บ่าวรับใช้พาไป ซวนเทียนเก้อก็ไปด้วย พวกเขายกชายกระโปรงของพวกเขาวิ่งไปที่สระบัวสระบัวอยู่ไม่ไกลจากห้องโถงสวรรค์กลุ่มมาถึงเร็วมาก และเห็นว่ามีคนไม่กี่คนที่สร้างฝูงชน พวกนางทั้งหมดเป็นบรรดาฮูหยินและคุณหนูที่ออกมาเดินเล่น ในเวลานี้มีคุณหนูตะโกนว่า “ไปเรียกขันทีมาเร็ว เราเป็นผู้หญิงและไม่มีใครว่ายนํ้าเป็น เราไม่สามารถช่วยพวกนางได้ ! ”บางคนกล่าวว่า“นางกำนัลไปแล้ว ผ่านมานานแล้วพวกนางก็ยังไม่มาเลย”เฟิงหยูเองขมวดคิ้วมีนางกำนัลและขันทีในอยู่พระราชวัง แต่ทำไมไม่มีขันทีแม้แต่คนเดียวที่อยู่ใกล้สระบัว ? หรือว่าถูกเรียกตัวไป ? เป็นไปได้ไหมที่มีคนส่งพวกเขาทั้งหมดไป ?แต่มีคนกล่าวว่า“ถึงแม้นํ้าจะไม่ลึก แต่ก็พืชนํ้าอยู่มากมาย ดูเหมือนเท้าของท่านฮูหยินจะถูกพืชนํ้าพันอยู่ แม้ว่านางอยากจะยืนนางก็ไม่สามารถยืนตัวตรงได้”“อะไรคือยืนตัวตรง? ” เด็กสาวอีกคนหนึ่งกระทืบเท้าของนาง“นํ้าไม่ลึกก็จริง แต่เจ้ารู้หรือไม
